Александр Юриевич Домогаров – совет ва рус театри, кино ва дубляж актёри, телебошловчи, эстрада хонандаси, бадиий қўшиқлар, рус рок ва рус шансони ижрочиси. Россия Федерацияси халқ артисти (2007) . "Дўстлик" ордени соҳиби (2019).

Биографияси

1963-йил 12-июлда Москвада актёр ва театр арбоби Юрий Домогаров оиласида туғилган.

1984-йилда М.Шчепкина номидаги Олий театр мактабини тамомлаган. Курс раҳбари – Виктор Коршунов.

1984-йилдан 1985-йилгача Москвадаги „Кичик“ театрида ўйнаган.

1985-йилдан 1995-йилгача – Совет Армияси Марказий академик театрида актёр (1993-йилдан – Россия Армияси Марказий академик театри деб номи ўзгартирилган).

1995-йилдан 2022-йилгача [1] Давлат академик театрида актёр бўлган. Бу саҳнада у „Менинг бечора Маратим“, " Сирано де Бержерак" спектаклларида бош ролларни, шунингдек, „Доктор Жекил ва жаноб Хайднинг ўзгача тарихи“ мусиқий спектаклида иккала бош ролларни ҳам ижро этган. Ҳозирги вақтда Андрей Кончаловский трилогияси билан банд: у мос равишда „Ваня амаки“, „Уч опа-сингил“ ва „Гилос боғи“ спектаклларида Астров, Вершинин ва Гаэвни ўйнайди. 2020-йил 13-сентабрда режиссёр Нина Чусова томонидан суратга олинган „Ричард ИИИ“ спектаклининг премераси бўлиб ўтди, унда Александр Домогаров бош ролда ўйнади [2] .

Александр бошқа театрларнинг спектаклларида ҳам иштирок этган: Кичик Бронндаги Москва драма театрида „Нижинский, Худонинг жинни масхарабози“ ва Краков Богателла театридаги „Макбет“ спектаклларида бош ролларни ижро этган, иккаласи ҳам поляк тилида бўлган. 2019-2020 йилларда Горкий номидаги Москва бадиий театрида меҳмон санъаткор сифатида ишлаган.

У 1984-йилдан бери филмларда рол ўйнаган, дебюти режиссёр Георгий Натансоннинг „Мерос“ филмида бўлган. Уни машҳур қилган рол Светлана Дружининанинг „Мидшипмен ИИИ“ тарихий саргузашт филмидаги Павел Горин роли бўлди (1992).

Домогаров „Графиня де Монсореау“ (1997) тарихий телесериали чиққандан сўнг катта шуҳрат қозонди, у ерда асосий ролни – Конт де Бусси ўйнади. „Турк марши“ (2000-2007) ва „Гангстер-Петербург“ (2000-2003) детектив-саргузашт сериаллари муваффақиятли бўлди.

У полшалик режиссёр Ержи Хоффман билан бирга „Олов ва қилич билан“ (1999) телесериалида Запороже армияси полковниги Юрко Бохун ролини ўйнаган (прототипи – Иван Бохун). Полшада у „Жиноят тўлқини“ (2003–2008) телесериалида, режиссёр Анжей Вайда ва „Варшава жанги. 1920“ (2011) филмларида, „Бир июн кечаси“ (2001) филмларида ҳам рол ўйнаган. Швецияда эса Эрик Густафсон режиссёрлик қилган „Ғаввос“ (2001) филмида рол ижро этган.

Оиласи

Унинг отаси томонидан бобоси Лев Эвгениэвич Кованко (1891-1938) Муваққат ҳукуматга алоқадор денгиз офицери бўлган, Керенскийга Зимнийдан қочишга ёрдам берган [3] ва 1938-йилда отиб ташланган.

Бувиси – Нина Аркадевна Кованко (Домогарова – бувисининг қизлик исми) (1895 – ?), 1940-йил 8-июнда у 10 йилга ахлоқ тузатиш лагерига юборилади.

Отаси – Юрий Домогаров (1915-1991) [4], урушдан олдин у „Суворов“ филмида Улуғ Ватан уруши қатнашчиси генерал Платов ролини ўйнаган, иккинчи курсдан сўнг фронтга кетган. Қизил Армия театрининг биринчи фронт бригадаси Михаил Глузский билан бирга Андрей Петров 1942-йилда Ржев яқинида яраланган. У Қизил Байроқ ордени ва қўшимча равишда 20 дан ортиқ орден ва медаллар билан тақдирланган, урушдан кейин у Москонсертнинг бошқарувчи директори, сўнгра Росконсерт директори бўлиб ишлаган. 1970-йилларда Екатерина Фурцеванинг буйруғи билан „Союзаттраксион“ бошқарувчиси этиб тайинланди. 1971-йилда у Москвада биринчи Жаҳон диққатга сазовор жойлар кўргазмасини ташкил этди, кейин у Наталя Сац номидаги Марказий болалар академик мусиқали театрининг директори бўлди.

Онаси – Наталя Петровна Домогарова (1928-йил 21-август [4] – 2002-йил июн) - универсал дўконда ишлаган[5].

Фаолияти

Театр ишлари

Россия армиясининг марказий академик театри (CАТРА)

  • „Камелияли хоним“ А. Дума романи асосида, режиссёр А. Бурдонский – Арманд Дувал
  • А.Касон песаси асосида „Дарахтлар тик турган ҳолда ўлади“. режиссёр А. Бурдонский – директор
  • „Макбет“ В. Шекспир песаси асосида, режиссёр И. Унгуряну – Макдуфф
  • А. Н. Островскийнинг песаси асосида яратилган „Жонли жойда“. - Павлин Миловидов
  • „Менинг касбим – жамиятнинг жанобидир“ режиссёр Ж. Сcарниччи, Р. Тарабусси – Витторио

Москва драма театри

  • Гленн Блумштейннинг „Нижинский, Худонинг ақлдан озган масхарабози“, режиссёр А. Житинкин – Васлав Нижинский
  • „Макбет“ В. Шекспир песаси асосида, режиссёр. Валдемар Смигасевич – Макбет
  • „Эркаклар мавсуми“ – Арсений
  • „Генри ва Эллен“ Дон Нигронинг песаси асосида – Генри Ирвинг, инглиз театрининг афсонаси.

Дубляждаги фаолияти

  • 2006-йил – Чумолилар ҳужуми (мултфилм) – Фугакс
  • 2009-йил – Дориан Грей – Лорд Генри Воттон
  • 2017-йил – Мата Хари – МакЛеод

Телевизион карераси

  • „ Охирги қаҳрамон – 4. Ўйиннинг охири“ (2003, „Биринчи канал“) [6]
  • „Фақат эркаклар учун“ (2005, ТВC) [7]
  • „ Мени кут“ (2005, Биринчи канал) [8]
  • „Африка юраги“ (2005-2006, Биринчи канал) [9]

Дискографияси

  1. 2008 – „Осмон бизни танлади“
  2. 2013 – „Икки юлдуз“. Қўшиқчиларнинг энг ёқтирган қўшиқлари жой олган албом.

Манбалар

  1. ↑ „Александр Домогаров окончательно покинул труппу театра Моссовета: Театр: Культура: Лента.ру“. 2022-йил 18-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 18-феврал.
  2. ↑ „Ричард ИИИ“ (ру). Театр Моссовета. 2020-йил 8-августда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2021-йил 18-август.
  3. ↑ „Покорителю женщин — 50“ (ру). www.грани21.ру. 2022-йил 16-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2021-йил 18-август.
  4. ↑ 4,0 4,1 Домогаров Александр Юревич. Народний артист Российской Федерации. Биография. Международний объэдинённий биографический сентр // биограпҳ.ру
  5. ↑ „Биография Александра Домогарова — статьи и новости на 7дайс.ру“ (ру). 7Дней.ру. 2021-йил 20-ноябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2021-йил 18-август.
  6. ↑ „Влад Сташевский собирается жениться. Певец и «последний герой» отметил тридцатилетие в одном из ночных клубов Москвы“. Комсомольская правда (2004-йил 21-январ). 2017-йил 4-декабрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2017-йил 3-декабр.
  7. ↑ „Домогарову доверили шоу для мужчин...“. Комсомольская правда (2005-йил 15-март). 2017-йил 4-декабрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2017-йил 3-декабр.
  8. ↑ „Александр Домогаров заменит Игоря Квашу в программе «Жди меня»“. Факты и комментарии (2005-йил 5-август). 2020-йил 13-июнда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2017-йил 3-декабр.
  9. ↑ „«Сердце Африки» - это навоз и ручные зулусы. Наши корреспонденты Денис Корсаков и Оксана Фомина обсуждают проект Первого канала, пришедший на смену «Последнему герою»“. Комсомольская правда (2005-йил 10-ноябр). 2017-йил 4-декабрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2017-йил 3-декабр.