Александр Борисович Горянин (1941-йил 25-апрел) совет ва рус ёзувчиси, публицист, журналист, таржимон, ҳужжатли ссенарий муаллифи, Россия Ёзувчилар уюшмаси аъзоси[1].

Александр Горянин
Таваллуди 25-апрел 1941-йил
Фуқаролиги SSSR bayrogʻi СССР Rossiya bayrogʻi Россия
Йўналиш ёзувчи, публицист, журналист, таржимон, ссенарист

Биографияси

Александр Горянин 1963-йилда Тошкент Давлат университетининг география факултетини тамомлаб, 12 йил Ўрта Осиё бўйлаб экспедицияларда ишлаган. 1977-йилдан бери Москвада яшайди. Александр Россия давлат кутубхонаси катта илмий ходими, „Век“ газетаси шарҳловчиси, „Международное сотрудничество в сфере образования“ журнали бош муҳаррири, ИТАР-ТАСС нашриёт уйи бош муҳаррири, Россия Халқлар дўстлиги университетининг Россияни ўрганиш бўйича университетлараро маркази доценти. Ҳозирда мустақил тадқиқотчи, сиёсий ва ПР лойиҳалари иштирокчиси, радио ва телевидениеда чиқиш қилади.

Илмий ишлари

Александр Борисович „Разрушение храма Христа Спасителя“ (Лондон, 1988), „Мифи о России и дух нации“ (Москва, 2002), „Традиции свободи и собственности в Поссии“ (Москва, 2007), „Оптимистическое россиеведение“ (Москва, 2008), „Преображение России“ (Москва, 2008), Тарихий ва журналистик дилология „Россия: история успеха. Перед потопом“ (Москва, 2010) ва „Россия: история успеха. После потопа“ (Москва, 2011), „Недооткритая страна“ (Москва, 2019) китоблари муаллифи. Бундан ташқари Д. А. Ягодинцев билан ҳаммуаллифликда „Бог любит Россию“ китобини ёзган (Москва, 2016). „Отечествоведение“ дарслиги муаллифлари жамоаси аъзоси (Москва, 2004) ва Миллий институтининг Россияда ватанпарварлик тарбияси концепцияси ҳисоботи: тарихий хотира ва фуқаролик онги стратегиясига доклад ёзган. Горяниннинг „Россия: история успеха“ дилогияси Россия Федерацияси Таълим ва фан вазирлиги мактаб ўқувчилари учун тавсия этилган Россия Федерацияси халқлари тарихи, маданияти ва адабиёти бўйича „100 книг России“ рўйхатига киритилди[2].

„Новий мир“, „Звезда“, „Профил“, „Эксперт“, „Асосий мавзу“, „Отечественне записки“, „Русская мисл“ (Париж), „Литерарй“, „Независимая“ газеталари ва бошқа нашрларда Александрнинг ижтимоий-сиёсий ва маданий мавзулардаги 200 дан ортиқ мақолалари чоп этилган. „Озодлик“ радиосида 1917-йилги инқилоб ва Россиядаги фуқаролар уруши (1997–2000) кўплаб дастурларнинг муаллифи[3].

2001-йил „Звезда“ журналининг наср бўлимида лауреати бўлди („Груз“ ҳикояси учун). 2006-йил таҳлилий журналистика соҳасидаги биринчи даражали мукофотга сазовор бўлди („Эксперт“ ва „Профил“ журналлари, „Индустриал Wеэклй“ газетаси ва ВТБ 24 Банк томонидан таъсис этилган). Икки карра „Знание – сила“ журнали мукофоти совриндори (2012 ва 2016-йилларда). Миллий бесцеллер, шунингдек, Иван Петрович Белкин мукофотига сазовор бўлган.

Манбалар

  1. ↑ „Националист-парадоксалист Александр Горянин“ (2012-йил 29-январ). Қаралди: 2023-йил 25-ноябр.
  2. ↑ „Александр Горянин: "СМИ не должны разжигать ненависть"“ (2016-йил 8-апрел). Қаралди: 2023-йил 25-ноябр.[сайт ишламайди]
  3. ↑ „Александр Горянин“. 2023-йил 25-ноябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2023-йил 25-ноябр.