Алехандер Cоосеманс (талаффузи: Александр Кузманс; 1627-йил, Антверпен – 1689-йил, Антверпен) – жанубий нидерландиялик (фламанд) рассом, фламанд барокко услубидаги натюрморт устаси. Рассом гуллар ва мевалар акс этган композицияларни, шунингдек, ванитас жанридаги натюрмортларни ва фламандча „ҳашаматли натюрмортлар“ (пронкстиллевенс)ни чизган[1].

Алехандер Cоосеманс
Таваллуди 1627-йил
Антверпен
Вафоти 1689-йил
Антверпен
Миллати нидерланд
Соҳаси рассом (натюрморт)

Биографияси

Cоосеманснинг ҳаёти ҳақида жуда кам маълумотлар мавжуд. Рассом Антверпенда туғилган, у ерда 1627-йил 18-мартда чўқинтирилган. Унинг отаси брюсселлик дурадгор бўлиб, 1617-йилда Антверпенга кўчиб келган. Онаси Гертруда Бек. Отаси газламаларни сотишдан даромад қила бошлагани сабабли ўғлини яхши ўқитувчида ўқитади[2] .

1641-йилда Cоосеманс Голландиядаги етакчи натюрморт рассоми Жан Давидсз. де Ҳеэмга шогирдликка тушади. 1645-йилда Антверпендаги „Синт-Луcасгилде“ (таржимаси „Авлиё Лука гилдияси“)нинг рассоми бўлади.

1649—1651-йилларда Cоосеманс Италияда бўлиб, Дориа-Памфили-Ленди оиласининг буюртмасига асосан Вилла дел Принcипедаги декоратив панеллар учун мева ва гуллар акс этган натюрмортларни чизган[3][4].

Cоосеманс 1651-йилда Антверпенга қайтиб келади ва умрининг охиригача уйланмасдан, якка яшаган. 1689-йилда вафот этган.

Ижоди

Cоосеманс асосан гуллар, мевалар ва жонсиз нарсаларни чизган. Шунингдек, ванитас ва ҳашаматли натюрмортлар (пронкстиллевенс) жанрида натюрмортлар чизган. Унинг натюрмортлари анча хилма-хил бўлган. Рассом суратларни чизишда соя эффектларидан фойдаланишни афзал кўрган. Бу шахсий услуби Италияда бўлган пайтда пайдо бўлган.

Галерея

Манбалар

  1. ↑ Неуэс аллгемеинес Кüнстлер-Лехиcон; одер Начричтен вон дем Лебен унд ден Wеркен дер Малер, Билдҳауэр, Баумеистер, Купферстечер этc. Беарб. вон Др. Г. К. Наглер. – Мüнчен: Э. А. Флеисчманн, 1835—1852
  2. ↑ Франс Жозеф Петер Ван ден Бранден. Гесчиэденис дер Антwерпсче счилдерсчоол. – Антwерпен, 1883. – П. 1122
  3. ↑ Ратҳсчüлер А. Палаззо дел Принcипе: вилла ди Андреа Дориа. – Сагеп, 1997. – Р. 11
  4. ↑ Тереса Пуглиатти, Cатерина Заппиа. Сcритти ин Оноре Ди Алессандро Маработтини. – Де Луcа, 1997. – Р. 205