Александр Филиппович Самойлов — (Таржимаси: Александр Филиппович Самойлов) (1867-йил 7-апрел — 1930-йил 22-июл) рус физиологи ва электрофизиология ва электрокардиографиянинг кашфиётчиси бўлиб, диагностика мақсадида ЭКГдан фойдаланиш усулларини қўллаган. У 1903-йилдан то вафотигача Қозон университетида профессор бўлиб ишлаган.

Самойлов Одессада таваллуд топган ва ёшлигида отасидан айрилганидан сўнг, у оила учун пул топиш мақсадида ишлай бошлади. У маҳаллий гимназияга борди ва кейин Новороссийск университетига физика ва математика фанларини ўқишга кирди. Кейин у Дерпт (Тарту) университетида тиббиёт факултетида ўқишга ўтди ва 1892-йилда тиббиёт факултетини тугатди. Ҳайвонлар организмидаги темир танқислиги ҳақидаги диссертация учун Петербургда докторлик илмий даражасини олди ва Иван Павловнинг овқат ҳазм қилиш бўйича тадқиқотларини ўрганди. 1894-йилда у Москвага Иван Сеченов қўл остида ишлашга кетди. 1883-йилда у Николай Веденскийнинг нервлар ва мушаклардаги электр жараёнлари ва уларнинг телефон аппарати ёрдамида кузатишлари ҳақидаги маърузаларини эшитган. Бу уни капилляр электрометр ёрдамида шунга ўхшаш жараёнларни ўрганишга, сўнгра электрограммалар деб аталадиган барабан ёзувчисини лойиҳалашга олиб келган. Кейин у қурбақаларнинг юрак мушакларининг фаолиятини ўрганишни давом эттирди ва юрак сикллари билан боғлиқ электр импулсларини аниқлай олди. 1904-йилда у Брюсселдаги Халқаро физиология конгрессида Виллем Эйнховен билан учрашди ва кейин симли галванометрдан фойдаланишни бошлади. У 1908-йилда қурбақаларда ЭКГ ва вагус нервларини стимуляция қилиш бўйича тажрибаларини нашр этди[1][2]. У юрак аритмияларини ва уларнинг ташхисини текширишни ўргана бошлади. 1903-1930-йилларда Қозон университетининг зоология кафедрасида ишлай бошлаган. Физиологиядан ташқари, у мусиқа, мусиқа назарияси ва акустика билан қизиқди ва айниқса, инсон мушаклари ҳаракати билан боғлиқ бўлган нота ёзувларига қизиқиши юқори бўлган. У юрак хуружидан вафот этган ва Москвада жойлашган қабристонлардан бирига дафн қилинган[3][4].

Манбалар

  1. ↑ Саможлофф, А. (1908). „Электрокардиограммстудиэн“. Беитрäге зур Пҳйсиол. Унд Патҳол. В. О. Wеисс. 171-бет.
  2. ↑ Саможлофф, А. (1914). „Диэ Вагус-унд Мускаринwиркунг ауф диэ Стромкурве дес Фросчҳерзенс“. Пфлüгерс Арчив фüр диэ гесамте Пҳйсиологиэ дес Менсчен унд дер Тиэре. 155-жилд, № 8. 471–522-бет. дои:10.1007/БФ01681165.
  3. ↑ Макаров, Леонид (2010). „Алехандер Самойлов: Фоундинг фатҳер оф Руссиан элеcтропҳйсиологй“. Cардиологй Жоурнал. 17-жилд, № 5. 537–539-бет. ПМИД 20865690.
  4. ↑ „Cоммеморатион оф Алехандер Самоилов“. Натуре (инглизча). 158-жилд, № 4009. 1946. 300-бет. Бибcоде:1946Натур.158Т.300.. дои:10.1038/158300д0. ИССН 0028-0836.

Ташқи ҳаволалар