Amin Umariy
Амин Умарий (1913-йил 20-май, Қўқон −1942-йил 14-ноябр, Тошкент) – ўзбек шоири, драматург, таржимон. Самарқанд педакадемиясида ўқиди. Ишчи факултети, ЎзДУ ва Тошкент давлат педагогика институтида дарс берди (1935 – 36). „Гулистон“, „Ўзбекистон адабиёти ва санъати“ журналлари ҳамда „Қизил Ўзбекистон“ газетасида ишлади (1937 −1941).
Амин Умарийнинг „Янгроқ садолар“ (1932), „Давр тантанаси“ (1933), „Ёшлик“ (1935), „Фарзанд“, „Садоқат“, „Шеърлар“, „Болалик қўшиқлари“, „Овозим“ (1937-1939), „Қасамёд“ (194?) каби шеърий тўпламлари, „Тошотар“, (1939) каби ҳикоя ва очерклари босилиб чиқди. Амин Умарийнинг 1938-йиллардаги шеърларида ёшлик туйғулари, қайноқ қалб орзулари, яратди ва юксалиш иштиёқида меҳнат қилаётган кишиларнинг кечинмалари акс эттирилган бўлиб, улар чуқур лиризм, образлар, тасвир воситаларнинг жозибадорлиги, тилининг содда ва ёрқинлиги билан ажралиб туради.
Амин Умарийнинг Иккинчи жаҳон уруши йилларидаги шеърларида кишиларимизнинг жасорати, матонати куйланган. Амин Умарий Яшин билан ҳамкорликда „Ҳамза“ (1940), Туйғун билан биргаликда „Қасос“ (1941) драмаларини яратган. У Г. Гейне, Т. Шевченко, М. Ю. Лермонтов асарларидан айримларини ўзбек тилига таржима қилди. Ас: Танланган асарлар, Т.: 1951; Шеърлар, Т.: 1973. Ад:. Олимжон А., Амин Умарий, Т.: 1954; Икромов О., Амин Умарий, Т.: 1964[1].
Манбалар
Ҳаволалар
- ҳттп://пеопле.зиёнет.уз/уз/персон/виэw/умарий_амин_ (Wайбаcк Мачине сайтида 2017-06-10 санасида архивланган)
- ҳттп://тарих.уз/буюк-шахслар/озбек-зиёлилари/амин-умарий/ (Wайбаcк Мачине сайтида 2016-04-14 санасида архивланган)
|
Бу мақолада бошқа тил бўлимларига ишорат йўқ. Сиз уларни топиб ва ушбу мақолага қўшиб, лойиҳага ёрдам беришингиз мумкин. |
 | Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |
 | Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |