Anor (naqsh)
Анор, аноргул — анор кўринишидаги исломий нақш тури; кулоллик, наққошлик, каштачиликда кенг қўлланади. Анор тасвири қадимдан тўқчилик ва тўкин-сочинликни ифодалаган. Анор гоҳида айнан ўзи, гоҳида услублаштириб ифодаланади. Баъзан унинг кесими ва ичидаги доналари ҳам тасвирланади. Бунда идишнинг шаклига мос тушган ёрқин бўёқли нақш нафис кўринади, нур таъсирида сир товланиб, жонли манзара ҳосил бўлади. Ҳар бир безакнинг шакли ва қаерда ишлатилиши усталарнинг нозиқ дидига боғлиқ. Анор тасвири халқ амалий санъатининг бошқа турларида ҳам қўлланади. Жумладан, анор нақш сифатида ўзбек миллий тўқимачилигида ХИХ асрнинг 2-ярмида кенг тарқалди. Масалан, дастурхон ва шу кабу буюмлар гули анорсимон гул шаклида бўялган[1].
Манбалар
 | Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |
 | Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |
|
Бу мақолада бошқа тил бўлимларига ишорат йўқ. Сиз уларни топиб ва ушбу мақолага қўшиб, лойиҳага ёрдам беришингиз мумкин. |