Askalaf
Аскалаф (ёки Асcалаб ва қадимги юнонча: Ἀσκάλᾰφος қадимги юнонча: Ἀσκάλᾰφος) — қадимги юнон мифологиясида[1] Ҳадес боғбони. Ачерон ва Горгира (ёки Ачерон ва Орфне)нинг ўғли ёки Стикснинг ўғли[2].
Персефоненинг биринчи марта Ҳадес шоҳлигидан ерга қайтмоқчи бўлганида, Аскалаф маъбуда „ўликларнинг таомини“ — қадимги юнон мифологиясида анор уруғини қандай еяётганини кўрганини айтди. Персефоне Деметернинг ғазабланган онаси боғбонни тош билан қопланган чуқурга қамаб қўйди[3]. Геркулес уни қоплаган тошни орқага ағдариб, озод қилди, кейин Деметер Аскалафни бойқушга айлантирди (ёки бойқуш[4] ёки бойўғли[5]).
Бошқа бир манбага кўра, Аскалаф („Доғли калтакесак“) — Мисманинг ўғли Элеусисдан бир бола. Онаси Деметерни маст қилиб қўйганида, у уни мазах қилди ва Деметерни „очкўз“ деб атади, чунки у Мисманинг ичимликини бир қултумда ичуб қўяди. Кейин Деметер унга ичимликнинг қолган қисмини (ялпиз ва ун билан аралаштирилган сув) қуяди. Аскалаф ариқлар яқинида яшовчи доғли калтакесакга айланади[6].
Шунга ўхшаш воқеа Элеусиниан шоҳи Cелеус’ун тўнғич ўғли Абантес ва унинг рафиқаси Метанира ҳақида айтилади.
Манбалар
- ↑ Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.1. С.192
- ↑ Первий Ватиканский мифограф И 7, 3
- ↑ Евфорион, фр.9 Пауэлл; Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека И 5, 3
- ↑ Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека ИИ 5, 12
- ↑ Овидий. Метаморфози В 535—550
- ↑ Антонин Либерал. Метаморфози 24, со ссилкой на И книгу поэми Никандра „Превращэния“; Овидий. Метаморфози В 446—461