Бадриддин Табризий (фаолият йиллари: 1250–1275; форсча: بدرالدین تبریزی) – ўрта аср Анатолиясида яшаган форс меъмори ва олими. У Конядаги Румий мақбарасини лойиҳалаганлиги билан машҳур.

Эҳтимол, бошқа эронлик ҳунармандлар ва олимлар сингари, Бадриддин Табризий ҳам ХИИИ аср ўрталарида юз берган мўғуллар босқинидан қочиб, хавфсиз жой қидириб Анатолияга келган бўлиши мумкин. Замонавий манба бўлмиш Шамсуддин Аҳмад Афлоқийнинг „Маноқиб ал-орефин“ асарида Бадриддин Табризийнинг „астрология, математика, геометрия, сеҳр-жоду, алкимё, фалсафа ва ситрус мевалар етиштириш“ каби кўплаб фанлардан хабардор эканлиги қайд этилган. Румийнинг шогирди бўлган Афлоқий, Бадриддинни „иккинчи Сократ ва юнон Афлотуни“ деб мақтаган.

Манбалар

Адабиётлар