Baldachin

Балдачин ёки балдақуин (италянча: балдаcчино), одатда қурбонгоҳ ёки тахт устига қўйилган давлат соябонидир . У бошида мато соябони сифатида бошланган, аммо бошқа ҳолларда бу мустаҳкам, доимий меъморий хусусиятдир, айниқса соборлардаги баланд қурбонгоҳлар устида, бу ерда бундай тузилма етарлича меъморий бўлса, сибориум деб аталади. Балдачинлар кўпинча устунлар устида қўллаб-қувватланади, айниқса улар ўраб турган девордан узилганда^[1]. Фахри мато — тахт орқасида вертикал равишда осилган оддийроқ мато бўлиб, одатда соябон ҳосил қилишда давом этади.

"Балдачин" дастлаб Бағдоддагиҳашаматли мато тури бўлиб, бу сўз охир-оқибат шу номдан келиб чиққан бўлиб, инглиз тилида " баудекин " ва бошқа имлоларда пайдо бўлади. Метю Париж 1247-йилда Вестминстер аббатлигидаги маросимда Англиялик Генрих ИИИ " де преcиосиссимо балдекино " либосини кийганини қайд этади^[2].

Давлат канопилари

Ўрта асрларда ҳокимият тимсоли сифатида давлатнинг иэратик соябони (ёки „мулк“), шарафли кийим ёки давлат кийими етарлича мавқега эга бўлган шахснинг ўтирадиган жойига осилган. Бундай давлат соябон остидаги ўриндиқ, одатда, супада кўтарилади. Ўриндиқ устидаги мато, одатда, ўриндиқ орқасидаги ерга вертикал ҳолда давом этди. Бундай шараф императорлар ва қироллар, ҳукмрон герсоглар ва епископлар берилган. ХВ аср қўлёзмаси ёритилишида Родосдаги рицарларнинг суверен Гранд Мастери муаллиф китобининг тақдимот нусхасини олиш учун давлатда ўтиради. Унинг ўриндиғи гилам билан қопланган супада кўтарилган ва бой нақшли доссер (франсузча, "дос") билан таъминланган. Унинг оёқлари остида ёстиқ бор, масалан, Франсия қироли адолатли мажлисда раислик қилганида унинг оёқлари ҳимояланган. Франсия қироли ҳам тож кийиш пайтида кўчма соябон билан қопланган, уни Франсиянинг бир неча тенгдошлари устунларга кўтарган.

Давлат тўшаги

Муҳим ташриф буюрувчиларни қабул қилиш ва танланган жамоат олдида меросхўрларни жамоатга олиб чиқиш учун мўлжалланган, лекин ухлаш учун мўлжалланмаган давлат тўшаги ҳисобланади^[3]. ХВИИ асрнинг иккинчи ярмида ривожланиб, ўрта асрлардаги ётоқхонада меҳмонларни қабул қилиш анъанасини ривожлантирди. Людовик ХИВ ўзининг давлат ётоқхонасида қабул маросимларини ишлаб чиқди, бу кичик дастагига ўзининг сарой элитасининг бир нечтаси таклиф қилиниши мумкин эди. Тез орада Европанинг бошқа монархлари унинг амалиётига тақлид қилишди.

Авлиё Пётр собори

Рим папаси Урбан ВИИИ Жан Лорензо Бернинига янги Авлиё Пётр базиликасида авлиё Пётр қабри устида жойлашган асосий қурбонгоҳ устига қўйиладиган катта иншоотни лойиҳалаш ва қуришни топширди. Ушбу машҳур ва ажойиб хусусият, одатда, „Балдакчино“ деб аталади, гарчи у сибориум бўлса ҳам.

Бернинининг Балдачин учун дизайни Қадимги Авлиё Пётрнинг қурбонгоҳини жиринглаб турган устунлардан илҳомланган улкан сулаймон устунларини ўз ичига олган. Ушбу устунлар дастлаб Константин томонидан совға қилинган ва нотўғри анъанага кўра, улар Қуддус маъбадидаги устунлардир. Бернинининг Балдачинида тўртта устунининг энг паст қисмларида спирал труба бор бўлиб, устунларнинг ўрта ва юқори қисмлари эса зайтун ва дафна шохлари билан қопланган, уларда сон-саноқсиз асаларилар ва майда путтлар яшайди.

Процессуал каноп

Франсия қироли Луи ХИИнинг қамалдан сўнг Генуяга ғалабали қироллик кириши . Жан Боурдихон томонидан миниатюра, c. 1508

Балдачин шунингдек, расмий маросимларда, жумладан қироллик маросимларида, тож кийиш ёки дафн маросимларида, у қамраб олган шахснинг элита мақомини билдириш учун ишлатилиши мумкин. Европада бундай рамзий фойдаланишнинг келиб чиқиши Афинада, эҳтимол, милоддан аввалги ВИИ асрнинг охирларида қабул қилинган^[4].

1939-йилдан 1975-йилгача Испания ҳукмдори бўлган Франсиско Франко Испанияни расман монархия деб эълон қилганидан сўнг тез-тез балдачин остида юрар эди.

Галерея

Рицарларнинг буюк устаси Родосдаги госпиталлер кўчмас мулк остида, супада: оёғи остида ёстиқ бор.
Лорензо Лотто томонидан қурбонгоҳда фаришталар томонидан Бокира қизнинг устида ушлаб турилган шарафли кийим
Версалда, Чамбре де ла Реине қиролича Мария Лесзcзинска учун етказилган марказлаштирилган давлат каравотига эга.
Франсия қироли Френсис И, Карл В ва кардинал Алессандро Фарнесе
То'шак устидаги Империя услубидаги балдачин
Стокголм саройи Давлат залида Кумуш тахтни қоплаган Балдачин, Швеция .
Чатеау де Блоиснинг собиқ қироллик қароргоҳида Флеурс-де-лйс билан безатилган ко'к рангдаги Балдачин.

Манбалар

↑ „Балдачинарчитеcтуре“ (эн). Энcйcлопедиа Британниcа. Қаралди: 2020-йил 12-август.
↑ Ричард Эттингҳаусен эт ал., Тҳе Арт анд Арчитеcтуре оф Ислам: 650-1250, 1987, Яле Университй Пресс (Яле/Пенгуин Ҳисторй оф Арт)
↑ Петер К. Тҳорнтон, Аутҳентиc Деcор: тҳе Доместиc Интериор 1620-1920, (Лондон, 1985) анд Севентеэнтҳ-Cентурй Интериор Деcоратион ин Энгланд, Франcе анд Ҳолланд, (Неw Ҳавен & Лондон, 1981).
↑ М. C. Миллер, "Тҳе Парасол: Ан Ориэнтал Статус-Сймбол ин Лате Арчаиc анд Cлассиcал Атҳенс, " Тҳе Жоурнал оф Ҳеллениc Студиэс, 112 (1992) 91-105.

„балдачин (арчитеcтуре)“. Энcйcлопœдиа Британниcа.

Ҳаволалар

Бургундия мисоли, Кинг Рененинг турнир китоби, БнФ

[1] „Балдачинарчитеcтуре“ (эн). Энcйcлопедиа Британниcа. Қаралди: 2020-йил 12-август.

[2] Ричард Эттингҳаусен эт ал., Тҳе Арт анд Арчитеcтуре оф Ислам: 650-1250, 1987, Яле Университй Пресс (Яле/Пенгуин Ҳисторй оф Арт)

[3] Петер К. Тҳорнтон, Аутҳентиc Деcор: тҳе Доместиc Интериор 1620-1920, (Лондон, 1985) анд Севентеэнтҳ-Cентурй Интериор Деcоратион ин Энгланд, Франcе анд Ҳолланд, (Неw Ҳавен & Лондон, 1981).

[4] М. C. Миллер, "Тҳе Парасол: Ан Ориэнтал Статус-Сймбол ин Лате Арчаиc анд Cлассиcал Атҳенс, " Тҳе Жоурнал оф Ҳеллениc Студиэс, 112 (1992) 91-105.

[1]

[2]

[3]

[4]