Баҳафарид (Ўрта форсча: Веҳ-офрид, форсча: به‌آفرید‎‎, шунингдек Биҳафарид деб ҳам ёзилади) – 8-асрда яшаган форс зардуштийлик бидъатчиси[1] бўлиб, Зардуштийлик ва Ислом элементларини ўз ичига олган деҳқонлар қўзғолонини бошлаган. У Зардуштга ишонган ва барча зардуштийлик анъаналарини қўллаб-қувватлаган. Унга эргашганлар қуёшга қараб кундузи етти марта намоз ўқиган, мастловчи моддалар тақиқланган, сочларини кесишмаган ва фақат қари бўриларни қурбонлик қилишга рухсат берилган[2]. Унинг қўзғолони Аббосийлар саркардаси Абу Муслим томонидан бостирилган ва Баҳафарид осиб ўлдирилган. Бироқ унинг издошилари у яна қайтиб келишига ишонишган. Баъзи издошлари кейинчалик Устаз Сис ҳаракатига қўшилишган.

Яна қаранг

Манбалар

Адабиётлар