Борис Анатолиэвич Долинго (русча: Борис Анатольевич Долинго, 1955-йил 3-декабр, Қўқон) — фантастика йўналишида ижод қилувчи рус ёзувчиси, журналист, фантаст муҳаррири, Иҳор Ҳалимбаджи номидаги орден лауреати[1].

Борис Долинго
Таваллуди 1955-йил 3-декабр
Ижод қилган тиллари Рус
Фуқаролиги SSSR bayrogʻi СССР
Россия
Йўналиш Наср
Фаолият йиллари 1990-йилдан — ҳозиргача
Жанр фантастика
Мукофотлари Иҳор Ҳалимбаджи номидаги „Бадиий адабиёт рицарлари ордени“

Таржимайи ҳоли

Борис Долинго Қўқонда шифокорлар оиласида туғилган. У Ашхободда ўрта мактабни тугатган, кейинчалик ота-онаси билан Свердловскга кўчиб ўтган. У ерда Урал давлат университетининг метрология факултетини тамомлаган. Университетни тугатгач, шаҳар Метрология институтида, кейинчалик шаҳар тез тиббий ёрдам шифохонасида мутахассис бўлиб ишлади. Бунга параллел равишда, 1985-йилда Долинго Вечерний Свердловск газетаси қошидаги Журналистика жамоат институтини тамомлаган. ХХ асрнинг 80-йиллари охиридан Борис Долинго адабий фаолият билан шуғуллана бошлади, Свердловскдаги „Аэлита“ қурултойларида фаол иштирок этган. Бироқ, бир мунча вақт Борис Долинго адабий фаолиятини тўхтатди ва бизнес билан шуғулланди. ХХИ асрнинг бошларида у яна адабий фаолиятини давом эттирди, шунингдек, нашриётда ҳам фаолият кўрсатди. „Уралский следопйт“ журналининг фантастик асарлар бўлимига раҳбарлик қилди, шунингдек, „Аэлита“ электрон нашриётининг асосчиси. Ёзувчи ва адабий муҳаррир сифатидаги кўп йиллик ҳиссаси учун Борис Долинго 2011-йилда Игор Халимбаджи номидаги „Бадиий адабиёт рицарлари ордени“ мукофотига сазовор бўлган, шунингдек, „Аэлита“ мукофотининг бир нечта махсус мукофотлари билан тақдирланган[2].

Адабий ижод

Борис Долинго мактаб йилларида адабий фаолиятни бошлаган. Унинг „Имумкин вариантлар“ номли илк қиссаси 1990-йилда „Аэлита“ фестивали якунларида нашр этилган. Долинго асарларини бир неча йил давомида нашр эттирмаган. Унинг биринчи йирик асари 2001-йилда нашр этилган „Тҳе Эдге Wандерер“ номли дилогия романи бўлган. Асар сайёрага келган ерлик саргузаштлари ҳақида ҳикоя қилади, унинг яратувчиси уни 6 юзга ажратган, уларнинг ҳар бири алоҳида олам бўлиб, улар орасидаги ўтиш фақат мураккаб ўтишлар тизими орқали мумкин. 2002-йилда ёзувчининг навбатдаги „Зрозумити вичнист“ романи нашр этилди, унда интерактив ўйин яратувчисининг ўзи ихтиро қилган воқеликка қочиб, мустақил ҳаёт кечира бошлагани ҳақида ҳикоя қилади. 2008-йилда „Блукач по гранях“ туркумидаги „Вимушений блукач“ номли учинчи романи нашр этилди. 2009-йилда „Гра у Вавилон“ дилогияси нашр этилди. Асарда бегона сивилизация вакиллари Ерни ён томонлари узунлиги 160 километр бўлган квадратларга бўлишга муваффақ бўлишлари ҳақида ҳикоя қилинади. 2015-йилда ёзувчининг „Поки я памятаю“ 2017-йилда „Утикачи“ романи нашр этилган бўлиб, Долингонинг шу номдаги асарлари тўпламига киритилган.

Манбалар

  1. ↑ „Борис Долинго“. фантлаб.ру. Қаралди: 16-июн 2023-йил.
  2. ↑ „БОРИС АНАТОЛІЙОВИЧ ДОЛІНГО: БІОГРАФІЯ“. пеопле.су. 2023-йил 16-июнда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 16-июн 2023-йил.

Ҳаволалар