Чибча тиллари — индейс тиллари гуруҳи (оиласи); Марказий ва Жанубий Американинг Гондурас, КостаРика, Никарагуа, Панама, Венесуэла, Колумбия, Эквадор, Перу (қисман) каби мамлакатларида тарқалган. Ўтган аср охиридаги маълумотларга кўра, Чибча тилларида 635 мингдан ортиқ киши сўзлашади. Бир қанча олимлар томонидан турлича тасниф этилган. Масалан, чехбразил олими Ч. Лоукотка таснифига кура, Чибча тиллари 60 дан ортиқ тилни ва шева гуруҳларини ўз ичига олган 20 та гуруҳчага бўлинади (чибча, эсмералда, караке, яруро, рама, малчора, гуатузо, гетар, терраба, кабекар, чумула, гуалака, куна, чочама, малибу, мокана, тимана ва бошқалар).

CҲ.т.да 20 дан ортиқ ундош товуш бўлиб, улар портловчи, сирғалувчи ва қоришиқ турларга бўлинади. Ундошлар орасида сонорлар ҳам анчагина (баъзи тилларда 8 тага етади). Унлилар асосан 5 та, лекин уларнинг умлаутли ва бурун вариантлари ҳам учрайди. Урғу сўзнинг исталган бўғинига тушиши мумкин. Морфологияси агглютинатив қурилишга эга. Отларда сон (бирлик, кўплик) ва келишик (6 тагача) категориялари мавжуд. Содда гаплардаги сўз тартиби эга — тўлдирувчи — кесим тарзидадир. Отдан ифодаланган аникдовчилар аникданмишдан олдин, сифатдан ифодаланганлари эса аниқланмишдан кейин келади. Улар орасида мослашув мавжуд эмас.

CҲ.т. кам ўрганилган, фақат асл чибча бошқа тилларга нисбатан яхшироқ тадқиқ этилган: ушбу тилнинг Бернандо Луго, томонидан ёзилган илк грамматикаси 1619-йилда Мадридда нашр этилган. ХВИИ—ХХ асрларда Чибча тиллари бўйича миссионерлар томонидан тузилган кўплаб грамматика ва луғатлар нашр қилинмай қолган.