До (лотинча: до) — асосий 7 поғонали товушқаторнинг дастлабки нотаси[1]. Диатоник до мажор товушқаторининг биринчи поғонаси. Лотинча C ҳарфи билан белгиланади. У си нотасидан ярим тон ва ре нотасидан бутун тон пастроқдир. Биринчи октавадаги до нотасининг частотаси: 261,6 Гц.

Номининг келиб чиқиши

У лотинча мадҳиянинг биринчи сатридаги биринчи сўздан кейин дастлаб „ут“ (Ут) деб номланган (Ут қуэант лахис; „Заифлаштирмоқ учун…“), бунда ҳар бир кейинги сатр ўз оҳангидан юқорироқ оҳангда ижро этилиб боради. Бундай мнемоник қурилманинг ихтирочиси („гвидон бўғини“) Гвидо Аретинский эди. ХВИИ асрда ушбу нота „до“га ўзгартирилган[2].

Нота ёзувида 4 хил мусиқий калитларда до нотасининг жойлашуви

Манбалар

  1. ↑ Илёс Акбаров. Мусиқа луғати. Тошкент: „Ўқитувчи“ нашриёти, 1997 — 384-бет. ИСБН 5-645-04422-2. 
  2. ↑ „Происхождение названий нот и история нотации“ (ру). муз-теоретик.ру. 2018-йил 12-февралда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 11-феврал.

Адабиётлар

  • Соловёв Н. Ф. До // Энсиклопедический словар Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.

Ҳаволалар

Нота ёзуви
     C   Д   Э   Ф   Г   А Ҳ (Б)
   
    до ре ми фа сол ля си