Википедияда исми Даврон ва фамилияси Сафоев бўлган бошқа кишилар ҳақида ҳам мақолалар мавжуд.

Даврон Искандарович Сафоев (1932.30.12, Самарқанд) — театр рассоми, Ўзбекистонда хизмат кўрсатган санъат арбоби (1975). Тошкент театр ва рассомлик санъати институтини тугатган (1961). 1951—1971 йиллари Тожикистонда яшаган. 1971-йилдан Самарқанд давлат опера ва балет театри (ҳозирги Ҳамид Олимжон номидаги мусиқали драма театри)да бош рассом. Ижодини "Хорпуштак" (Тожикистон) сатирик журналда бош рассомлик билан бошлаган (1953—1955). Сафоев безаган спектакллар: "Гулсанам", "Тоғ қизи", "Шоир қалби", "Комде ва Мудан", "Асрга тенг кун", "Уйғониш", "Самарқанд афсонаси", "Муҳаббат тароналари", "Алпомиш" ва бошқа Сафоев шунингдек, портретлар ("Ҳофиз Шерозий", "Абдураҳмон Жомий", "Ота портрета" ва бошқалар), ҳажвий асарлар ("Раис пахта теради", "Дангасалар", "Никоҳ ва суд" ва бошқалар) муаллифидир[1].

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил