Desmont
Бу мақолага бошқа бирорта саҳифадан
ишорат йўқ. (август 2024) |
Десмонт (қадимги юнонча: Δεσμών) — юнон мифологиясида Меланиппенинг тарбиячиси, Эол ва унинг рафиқаси Гиппанинг қизи[1].
| Меланиппенинг тарбиячиси | |
| Мифология | қадимги юнон мифологияси |
|---|---|
| Жойлашуви | Беотия |
| Юнонча ёзилиши | Δεσμών |
| Жинс | эркак |
| Машғулот | тарбия |
Мифология
Афсоналар Десмонтнинг келиб чиқиши ҳақида гапирмайди. У ҳақида ма’лум бўлган ҳамма нарса унинг шогирди Меланиппе ҳаёти билан чамбарчас боғлиқ.
Афсонага кўра, Эол қизи Меланиппени Десмонтга ишониб топширган[2]. Шундан сўнг, у турмуш қуриш ёшига этиши биланоқ[2] денгизлар худоси Посейдоннинг севгилисига айланди ва Меланиппе ундан ҳомиладор бўлиб қолди[1]. Бошқа версияга кўра эса, унинг севгилиси Амфиктённинг ўғли Итон эди[3]. Тез орада Десмонт ўқувчисининг ҳомиладорлиги ҳақида билиб қолди. Жазо сифатида қизнинг кўзини кўр қилиб, бўш қабрга қамаб қўйди. Десмонт унга фақат кам миқдорда нон ва сув олиб келиб турди. Қабрда Меланиппе иккита ўғил (Беот ва кичик Эол) туғди. Десмонт янги туғилган чақалоқларни Пелион тоғига олиб боришни буюрди ва ёввойи ҳайвонлар уларнинг ҳидини сезиб, ейиши учун у ерда қолдирди. Бироқ, эгизаклар ўлимга лойиқ эмас эди. Икариялик чўпон чақалоқларни топиб олиб уларни ўлимдан қутқарди[2]. Ака-ука ўсиб улғайгач, отаси Посейдоннинг буйруғи билан онасини қутқарди ва ёвуз Десмонтни[1] ўлдиришди.
Бу афсонанинг бошқа шакллари ҳам мавжуд. Уларда воқеалар бироз бошқача ривожланади, қаҳрамонларнинг номлари ҳам бошқача келтирилади. Шундай қилиб, ба’зи версияларда қизнинг исми Меланиппе эмас, балки Арна, лекин Десмонт эмас, балки унинг отаси Эол ўқитувчи сифатида келтирилади ва ҳоказо. Аммо ўхшашликларнинг кўплиги сабабли, худди шу воқеа турли йўллар билан тасвирланган деб тахмин қилиш мумкин. Бироқ, кўплаб тадқиқотчилар Арненинг ҳикояси Меланиппе афсонасининг ўзгариши деб ишонишга мойил бўлиб, Меланиппе Арнанинг катта бувиси бўлганлиги сабабли, биз бир хил генеалогик чизиқнинг турли вақт даражаларида сюжетнинг такрорланиши ҳақида деб ўйлаш мумкин[4].
Манбалар
Ҳаволалар
- Гай Юлий Гигин. Мифы. 150.
- А. П. Кондрашов. Кто есть кто в мифологии Древней Греции и Рима. 1738 героев и мифов. — М.: РИПОЛ классик, 2016. ИСБН 978-5-386-09554-3 (онлайн-версия).
- Cарлос Парада. Генеалогиcал Гуиде то Греэк Мйтҳологй Греэк Мйтҳологй Линк: Диcтионарй. — 1997.