Дзукотто (италянча: зуccотто) — Флоренсиядан олинган совуқ ширинлик. Рецептнинг келиб чиқиши тарихчилар томонидан рассом ва меъмор Бернардо Буонталети билан боғлиқ бўлиб, у ҳам пиширишни яхши кўрарди. Ширин Медиcилар оиласининг зиёфати учун ихтиро қилинган[1][2]. У асл гумбазли шаклга эга.

У дастлаб Элмо ди Cатерина „Кетриннинг дубулғаси“ номи билан машҳур бўлиб, Кетрин деъ Медиcи номи билан аталган. Бундан ташқари, ширинлик ихтирочиси Флоренсиядаги Санта Мария дел Фиоре собори гумбазидан илҳомланганлиги ҳақида афсоналар мавжуд.

Замонавий ном, эҳтимол, „қовоқча“ сўзидан келиб чиққан. Ширин анъанавий равишда қовоқ махсус шаклда тайёрланади (зуccотто — италянча „кичик қовоқ“). Бундан ташқари, ширинлик шакли кардиналнинг бош кийимига ўхшайди — зуcчетто.

Асл рецепти тўлдириш учун риcотта пишлоқ, какао ва ситрус қобиғидан фойдаланишни талаб қилди, у аслида монохром, оқ эди. Ташқи томондан, печене моҳияти ёки Алкермес ликёрида намланган эди, бу ширинликка ёрқин қизил ранг берарди. Дзукотто фақат 1930-йилларда қайта кашф этилган, аммо йигирманчи асрнинг дидига мос келадиган баъзи ўзгаришлардан ўтган[3][4].

Ҳозирги вақтда у амаретто каби суюқликда намланган печенедан иборат. Ва мағзи учун, рикоттадан ташқари, одатда музқаймоқ

ишлатилади, бу эса уни семифреддо, ёғ қаймоқ ёки крем, творог, шоколад бўлаклари, бодом кабилар ишлатилади. Гилос, мевалар ва қуритилган мевалар билан рецептлар ҳам мавжуд. Устига шакар кукуни сепилади. Пиширгандан сўнг, дзукотто совутилади ёки музлатилади[5][6].

Манбалар