Шифрин Нахим (Эфим) Залманович (1956-йил 25-март, Нехикан, Магадан вилояти, СССР) – совет ва рус театр ва кино актёри, комедиячи, қўшиқчи, эстрада артисти, режиссёр, телебошловчи, ёзувчи ва блоггер бўлган.

Эфим Шифрин
Туғилгандаги исми Нахим Шифрин Залманович
Туғилган санаси 1956-йил 25-март (67 ёш)
Фуқаролиги СССР Россия
Касби театр ва кино актёри, комедиячи, қўшиқчи, эстрада артисти, режиссёр, телебошловчи, ёзувчи ва блоггер

Таржимаи ҳоли

1956-йил 25-мартда Магадан вилоятининг Нехикан шаҳрида туғилган.

Бир йил олдин унинг отаси Залман Шифрин Шмуилович реабилитация қилинган ва Колйма шаҳридаги мажбурий яшаш жойидан озод этилган[1]. Аммо Шифринлар у ерда қолиш ва яшашга қарор қилган[2] . Отаси Магадан вилоятининг Сусуман шаҳридан ишга таклиф этилганлиги учун Шифринлар оиласи у ерга кўчиб кетишган[2]. 1966-йилда шифринлар Латвияга жўнаб кетишган ва Юрмалага жойлашганлар. У ерда Нахим Шифрин 5-сонли ўрта мактабни тамомлаган[3].

У 1973—1974-йилларда Латвия давлат университетининг филология факултетида, 1974—1978-йилларда ГУТСЕИ эстрада факултетида Роман Виктюк курсида таҳсил олган. 1977-йилдан бошлаб у Москва давлат университетининг талабалар театрида рўл ижро эта бошлаган. Ўша пайтда Эфим Шифриннинг театр асарлари „Алвидо, болалар!“ ва „Битирувдан кейинги кеча“ спектаклларини ўз ичига олган.

1979-йилда 1-Москва эстрада артистлари танлови, 1983-йилда эса ВИИ Бутуниттифоқ эстрада артистлари танлови лауреати бўлган. 1985-йилда Шифрин, Виктор Коклюшкиннинг асарлари асосида ўзининг „Я хотел би сказат“ деб номланган биринчи яккахон спектаклини намойиш қилган. В.Коклюшкиннинг матнлари „Уч савол“ ва „Думалоқ ой“ песалари келиб чиқишига сабаб бўлган. 1980–1985-йилларда ГИТИСнинг эстрада режиссёрлиги факултетида таҳсил олган.

1990-йилда у „Я играю Шостаковича“ поп-мусиқали яккахон шоусида рол ойнаган. У Шифрин театрини яратган ва у ҳозиргача теартни бошқариб келмоқда. 1992-йилда Эфим Шифрин „Золотой Остап“ мукофотининг биринчи совриндори бўлган.

Рассомнинг репертуарида кўплаб вокал асарлар бор, шу жумладан Дмитрий Шостаковичнинг Саша Черний сўзларига ёзилган романлари, Марк Минковнинг „Иэрусалим“ қўшиқлари, Михаил Кочетковнинг „Музика во мне“, Александр Клевицкийнинг „Южная ноч“ ва бошқалар мавжуд.

Манбалар

  1. ↑ „Шифрин Залман Шмуилович // Списки жертв“. «Жертвы политического террора в СССР». [[Мемориал (организация)|]]. 2016-йил 4-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2014-йил 7-январ.
  2. ↑ 2,0 2,1 Шифрин З. М. Тирания Сталина. – Рига: „Шамир“, 2008. – 143 с. – ИСБН 978-9984-30-151-8.
  3. ↑ Биография Ефима Шифрина