Faiz Ahmad
Фаиз Аҳмад (1946 -12 ноябр 1986) ( форсча: فیض احمد ) афғон инқилобчиси ва Кобулда ташкил этилган марксистик-ленинистик ташкилот бўлган Афғонистон Озодлик Ташкилотининг (АЛО) асосчиси ҳисобланган.
Биография
Аҳмад Қандаҳорда форсийзабон этник тожиклар оиласида туғилган. У Қандаҳордаги бошланғич ва ўрта мактабларда ўқиган ва Кобулга келиш учун Надерия ўрта мактабига ўқишга киради ва у ерда Маркс ва Лениннинг ба'зи асарларини ўқиб чиққандан сўнг чап ҳаракатга аралашган.
Афғонистондаги маоизм ҳаракати етакчиси Акрам Яри Аҳмаднинг Надерия ўрта мактабида ўқитувчиси бўлган; Аҳмадга чуқур та’сир кўрсатади [1] . Яри 1965-йил 6-октябрда ташкил қилинган маоистик ташкилот бўлган Прогрессив Ёшлар Ташкилотининг (ПЙО) раҳбари эди. Кейинчалик Аҳмад ПЙО билан узилиб, Афғонистон халқининг инқилобий гуруҳини тузди.
Ўрта мактабни тугатгач, Аҳмад Кобул университетининг тиббиёт факултетига ўқишга киради. Айнан ўша пайтларда у Афғонистон халқининг инқилобий гуруҳини тузади, кейинчалик у Афғонистонни озод қилиш ташкилоти (АЛО) деб номланади.
1976-йилда Аҳмад Меэна Кешвар Камолга уйланади [2] .
Совет қўшинларининг Афғонистонга бостириб кириши даврида Афғонистон Озодлик Ташкилотини қайта ташкил этишда муҳим рол ўйнаган Фаиз Аҳмад “Барча ресурслар озодлик фронтлари хизматида!” шиорини қўяди. Барча "инқилобий кураш"нинг вақтинчалик мақсади сифатида албатта. Бу даврда ва Фаиз раҳбарлигида АЛО Совет Иттифоқи ва ХДП ҳукуматига қарши бирлашган жабҳалар тузишда исломий сиёсий кучлар билан бирлашишга қарор қилди.
У "Маш'ал-и Реҳайи" (Озодлик маёқи, АЛО сиёсий-назарий нашри) асарини ёзади ва у ерда вазиятни таҳлил қилади ва АЛО фаолиятининг сиёсий ва стратегик йўналишларини белгилайди.
Аҳмад 1986-йил 12-ноябрда Покистоннинг Пешовар шаҳрида Гулбиддин Ҳикматёрнинг Ҳизб-и-Исломий гуруҳи томонидан бошқа олти нафар АЛО аъзоси билан бирга ўлдирилади.
Манбалар
- ↑ „Биограпҳй оф Cомраде Др Фаиз Аҳмад (1946–1986)“. а-л-о.маоисм.ру.
- ↑ Бродскй, Анне Э. Wитҳ алл оур стренгтҳ : тҳе Револутионарй Ассоcиатион оф тҳе Wомен оф Афгҳанистан. Неw Ёрк Cитй: Роутледге, 2003. п. 54