Феодализм (лотинча: феōдум, франк. *fëhu-ôd) – жамиятнинг табақавий-синфий (аграр турдаги, саноатлаштиришдан олдинги) тузилиши[1]. Унда асосий иқтисодий ресурс ер ҳисобланиб, у феодалларнинг мулки бўлган.

Ижтимоий-тарихий нуқтаи назардан „феодализм“ фақат бир маънода қўлланилмай, ушбу атама фақат маърифатчилик даврида милодий В асрда сўнгги Рим империясида шаклланган ва кейинги даврларда ҳукмронлигини давом эттирган ижтимоий муносабатларнинг ўзига хос хусусиятларини ифодалаш учун фойдалана бошланган. Ғарбий Европадаги феодализмнинг ажралиб турадиган жиҳатлари сиёсий марказлашувнинг сустлиги, дунёвий ва диний ҳокимиятларнинг икки томонламалиги, Европа шаҳарларининг ҳунармандчилик ва савдо маркази сифатидаги ўзига хослиги, кенг ижтимоий тузилмаларнинг, оммавий ва хусусий ҳуқуқнинг илк ривожланиши эди. Кейинчалик, ўрта асрларда ушбу тузум Европада то буржуа инқилоблари юз бергунга қадар амалда бўлди. Бу инқилоблар натижасида феодал тузум ўрнини капиталистик тузум эгаллади.

Манбалар

  1. ↑ Галина Лебедева, Владимир Якубский „Феодализм“. 2020-йил 2-декабрда асл нусхадан архивланган.

Ҳаволалар