Фердинанд де Сауссуре

Фердинанд де Сауссуре (26-ноябр 1857 – 22-феврал 1913) — швейсариялик тилшунос. Женева (1875), Лейпсиг, Берлин (1876—80) университетларида ўқиган. Женева университетининг профессори (1891-йилдан). Сауссуренинг биринчи асари ҳинд-европа тиллари вокализмини ўрганишда, тилшуносликда қиёсий-тарихий методнинг шаклланиши ва ривожланишида муҳим рол ўйнаган бўлса, унинг "Умумий тилшунослик курси" (1916) ХХ аср Европа тилшунослиги ривожига катта таъсир кўрсатган. Сауссуре биринчи бўлиб тилни муайян тизим сифатида ўрганишни таклиф этди, тил лингвистикаси билан нутқ лингвистикасини, диахрония билан синхронияни ўзаро фарқлади; тилшуносликни семиология (семиотика) нинг бир қисми деб ҳисоблаб, лисоний белги табиатини кашф этди. Сауссуренинг тилшуносликдаги қарашлари Женева тилшунослик мактаби вакиллари Ш.Балли, А. Сеше асарларида, франсуз социологик мактаби намояндалари А. Мее, Ж. Вандриес ва бошқаларнинг илмий ишларида, структурализм кридаларида акс этган. Европа структуравий тилшунослиги асосчиси сифатида Сауссуре тилшуносликнинг, шунингдек, хорижий семиотиканинг айрим йўналишлари, антропология, адабиёцҳунослик ва эстетиканинг ривожланишига катта таъсир кўрсатди.

Манбалар

Ҳаволалар