Франcа Батич (1940-йил 19-январ, Триэст шаҳрида туғилган, Италия) — мойбўёқ ва аралаш техникали абстракт расмга ихтисослашган италиялик замонавий рассом[1].

Франcа Батич
Таваллуди 1940-йил 19-январ (1940-01-19) (86 ёш)
Миллати Италиан
Оқим Абстраcт арт

Жованни Гиордани, Фрида де Рея ва Элис Псаконопулонинг шогирди бўлган Батич ўзининг санъат асарларини биринчи марта 1960-йилларда намойиш қила бошлаган. У Италияда, шунингдек, Ню-Ёрк, Салзбург, Удине ва Далматияда халқаро миқёсда бир нечта жамоавий шоуларда иштирок этган. 1993-йилдан бери у ўзини бадиий изланишнинг асоси - умумий мавзу бўлган расмий ва экзистенсиал таркибни ривожлантиришга бағишлади. У мавҳум ўлчамда прогноз қилинган макон ва вақтнинг бир лаҳзасини тасвирлайди. Кенг чўтка уришлари ва зич ранглар билан у ҳақиқий бўлмаган жойларни яратади ва уларнинг зичлигига қараб, ҳаракатни такрорлаш ёки қатъий тафаккур қилиш учун ҳам ёрқин, ҳам юмшоқроқ соялардан фойдаланади. Батич ўздаврининг етук рассўмларидан бўлиб, ёш мусаффирларга ўзгача ё налишда ижод қилишларига ҳисса қўшган.

Унинг асарлари Эугенио Монтале,[2] ва Умберто Саба[3] (Батич каби Триэстда туғилган) каби италян йирик шоирлари билан боғланган ва шеърларидан илҳомланган. Санъацҳунос Марианна Аккербонининг сўзларига кўра, Батич „ХХ асрнинг иккинчи ярмида Триэстдаги энг муҳим рассомлардан бири, чунки у даврнинг ҳаракатини, муаммоларини ва ҳис-туйғуларини нозик шиддат, беқиёс услуб ва нафислик билан талқин қила олди. оригиналлик“. Ранг билан қалин бўлган катта бўшлиқлар кесишган чизиқлар билан кесиб ўтади, бу эса тувалдан ташқарида, бошқа жойда жойлашган марказлаштирилган нуқтага олиб келади. Бу юпқа иплар узоқда йўқолади, лекин айни пайтда улар уфқнинг туйғусини қайта тиклашга қодир[4]. Клаудио Магрис Россо Батични рассом ишлатган қизил ранг деб атайди, бу унинг асарларини таниқли қилади[5].

Танланган кўргазмалар

  • 1993-йил - Инсегуире ил Венто - Сала Cомунале д'Арте - Триэсте
  • 1997-йил - Ил cирcо э ле суэ метаморфоси - АИАТ - Триэсте
  • 1998-йил - Диэтро ле Қуинте - Галлериа Гранданголо - Триэст
  • 1998-йил - Линеа д'Ориззонте - Галлериа Пиccарди - Триэст
  • 1999-йил - Қуи э Алтрове - Cирc. Ассиcуразиони Генерали - Триэст
  • 2005-йил - Оccиденте - Библиотеcа Статале - Триэсте
  • 2007-йил - Э фу сера э фу маттина - Библиотеcа Статале - Горизиа
  • 2009-йил - Проспеттиве сул фило делл'иммагинарио - Галлериа Гиудеccа 795 - Венеция

Адабиотлар

  • Франка Батич, Инсегуэндо ил Венто (Шамолни қувиш), Франко Россо Эдитор, Триэсте 2008; Клаудио Магриснинг кириш сўзи: китоб 1993-йилдан бери унинг асосий яккахон шоуларидан бир нечта танқидий матнлар ва тасвирларни тўплайди.
  • Палаззо Марензи, Синдаcато Артисти Питтори Сcултори Инcисори, Триэсте каталоги
  • Клаудио Х. Мартелли, Дизионарио дегли Артисти ди Триэсте, делл'Исонтино, делл' Истриа э Далмазиа, Ҳаммерле Эдитори ди Триэсте, 1996
  • Иқтибос - Артисти дел Фриули Венезиа Гиулиа, 2004-йил
  • Арте Тривенета 2000, Эдиз. Пива - Падова (Венето вилояти)
  • Каталоги дел Cентро Фриулано Арти Пластиче ди Удине
  • ДАРС – Пароле ва Силензи – Мостра сансименто индагине артисти Фриули Венезиа Гиулиа – Cентро Арти Пластиче Удине таҳририяти
  • Энзо Сантесе, Cенто ва пиù опере нелла проспеттива ди ун музейи, Библиотеcа Cоминиана, 1994-йил
  • Ин-Cоэрензе ижодий каталоги - Артисти а Триэст Огги - Cомуне ди Триэсте - Ассессорато алла Cултура, 1996 - Мусео Револтелла
  • Триэстлик замонавий рассомлар - Ню-Ёркдаги Иституто Италиано Ди Cултура шоуси учун фотосуратлар ва танқидчилар шарҳлари, 1989-йил
  • Каталоги Интерназионале Арт Нурнберг, 1989
  • Арте Италиана Cонтемпоранеа - Венето/Фриули Венезиа Гиулиа - Эдиз. Ла Гинестра Флоренсия, 1989-йил
  • БИ. Д.Арт. 88 Бергамо Эдиз. Алексия
  • Интерарт Салзбург - Халқаро Мессефур Модерне Кунст - Салзбург, 1985-йил

Манбалар

  1. ↑ Тино Сангиглио, Франcа Батич: диарио ди ун'анима, Арти Фигуративе, Иституто Гиулиано, ретриэвед 13-10-2009.
  2. ↑ Алессандро Меззена Лона Ун виаггио нелл'арте ди Франcа Батич инсегуэндо ил венто, Ил Пиccоло, 28-11-2008.
  3. ↑ Омаггио а Умберто Саба, Ил Пиccоло, 2007.
  4. ↑ Барбара Романи, „Қуи э алтрове“, Артеcултура, 1999.
  5. ↑ Cлаудио Магрис, „Инсегуэндо ил Венто“, префаcе, 2008.

Ҳаволалар