Gero

Геро (900-976) — 969-йилдан то ўлимигача Кёлн шаҳри архиепископи бўлган.

Геро Саксониядан келиб чиққан, эҳтимол Биллунг христианининг ўғли (950-йилда туғилган) деб тахмин қилинади, у Шарқий Африкадаги Нордтҳоринга ва Швабенга ҳамда Марcа Геронисидаги Серимунтнинг қўшни ерларини бошқарган.

969-йилда Геро собор бўлими томонидан Кёлн архиепископи этиб сайланди. Мерсебурглик ўрта асрларнинг хроникаси епископи Тиэтмарнинг сўзларига кўра, у дастлаб император Оттон И Буюкнинг қаршилигига учрашган. 971-йил охирида у 972-йил апрел ойида Римда Византия маликаси Теофанга Оттонинг меросхўри Отто ИИ билан никоҳни расмийлаштириш учун Константинополда Византия судининг элчиси бўлган. Ушбу сафарда у Кёлн шаҳридаги янги Авлиё Панталеон черковининг очилишига бағишланган Санкт-Панталеоннинг баъзи ёдгорликларини Кёлнга олиб келди. 972-йилда у Ингелхаймдаги синодада қатнашди ва кейинги йил императорнинг дафн маросимида ҳам қатнашди.

970-йил 29-августда у укаси Тиэтмар билан бирга мероснинг бир қисмини Тҳанкмарсфелде монастирини қуриш учун эҳсон қилди. 975-йилга келиб (эҳтимол 971-йилда) бу шоҳ монастирга айланди ва (975-йилда) Ниэнбургга кўчиб ўтди, у таъсисчиларнинг оилавий ерларида жойлашган бўлиб, у ерда Полабия славянлари орасида ишлаш учун миссионерлик базаси бўлиб хизмат қилади.974-йилда Геро Венгрия юришлари пайтида вайрон бўлган собиқ черков жойлашган жойда Гладбах монастирини қурди.

Геро 976-йилда вафот этди ва Кёлн соборига дафн қилинди, у ўз мероси сифатида Германияда энг қадимги хочларидан бири бўлган ва Ғарбий христиан иконографиясининг муҳим босқичи бўлган Романесқуэ Геро Хочини қолдирган.