Горио ота
Горио ота(асл франсузча номи Ле Пèре Гориот) – улуғ фаранг адиби Оноре де Балзакнинг 1835-йил ёзилган ва 90 дан ошиқ романдан иборат „Инсоният комедияси“ силсиласининг „Инсоний этюдлар“ бўлимига киритилган романи.
 1835-йил франсуз тилидаги илк нашри | |
| Асл номи | Ҳоноре де Балзаc |
|---|---|
| Муаллиф(лар) | Оноре де Балзак |
| Муҳаррир(лар) | Қодир Мирмуҳаммедов |
| Таржимон(лар) | Султон Муҳаммаджонов |
| Безовчи(лар) | Э.Валиев |
| Муқова артист(лар)и | М.Когоров |
| Мамлакат |
 Ўзбекистон |
| Тил | Ўзбек тили |
| Жанр(лар)и | роман |
| Нашр этилган санаси | 1835-йил |
| Нашриёт | Ғафур Ғулом номидаги бадиий адабиёт нашриёти |
| Ўзбек тилида нашр этилган санаси | 1968-йил |
| Саҳифалар сони | 292 бет |
„Горио ота“ роман воқеалари 1819-йил Парижда; Бурбонлар Реставрасия даврида содир бўлади. Буржуазия дунёсининг қонунлари шафқациз. Бу жамиятда одамнинг қадри-қиммати қанча даромад келтиришига қараб белгиланади.
Горио ота капиталист бўлганда ҳамма унга хушомад қиларди, давлат, бойлик қўлдан кетиб, у майда буржуа даражасига тушиб қолгач, ҳамма уни унутади. Горио азоб-уқубатда ўлиб кетади, ҳатто қизлари ҳам оталарининг ўлимига келмайди. Ёзувчи „Горио ота“ романида оиланинг барбод бўлишини, инсоннинг энг эзгу ҳис-туйғуларининг секин-аста емирилишини кўрсатади.
Роман марказида асосий уч қаҳрамон: қизларини жонидан ҳам ортиқ севувчи Горио ота, жиноятчи Вотрен ва ёш ҳуқуқшунос талаба Эген де Растиняк туради [1].
Манбалар
- ↑ Ҳунт, п. 95; Броокс (1998), п. их; Канес, п. 9.