Ibn Farhun
| Ибн Фарҳун | |
|---|---|
| Таваллуди |
милодий 1358-йил / 760 ҳижрий |
| Вафоти | милодий 1397-йил / ҳижрий 799-йил |
| Бошқа номлари | Ибраҳим ибн ‘Алий ибн Муҳаммад, Ибн Фарҳун, Бурҳануддин ал-Амари. |
| Академик маълумот | |
| Академик фаолият | |
| Асосий соҳаси | Моликийлар тарихи, таржимайи ҳол ва фиқҳ (ислом ҳуқуқшунослиги) |
| Машҳур иш(лар)и | Ал-дибаж ал-мудҳҳаб фий ма‘рифат а‘ян ‘улама’ ал-мадҳҳаб; Табсират ал-ҳуккам фий усул ал-ақдия wа-манаҳиж ал-аҳкам |
Ибн Фарҳун ал-Маликий—тўлиқ исми; Ибраҳим б. ‘Алий б. М. Ибн Фарҳун, Бурҳан ад-Дин ал-Я’марий ал-Андалусий ал-Маликий (арабча: إبراهيم بن علي بن محمد، ابن فرحون، برهان الدين اليعمري) (тахминан 1358 – 1397) — мадиналик араб моликий фақиҳ[1]. У Миср, Шом (Сурия) ва Қуддусга саёҳат қилган. 1390-йилда у Мадинага қайтиб, Моликий мазҳабига содиқлигини эълон қилган ва қози бўлди. Унинг асосий таржимаи ҳолчиси Аҳмад Баба унга оид саккизта китобни тилга олади. Улардан фақат икки қўлёзма нашр қилинган, уч таси эса йўқолган.
Асарлари
- Ал-дибаж ал-мудҳҳаб фий ма‘рифат а‘ян ‘улама’ ал-мадҳҳаб; одатда Ад-Дибаж номи билан машҳур, биографик луғат бўлиб, Ал-Андалус ва Мағрибдаги Моликий уламалари ҳақида, шунингдек мазҳабнинг Моликий тафаккури ва илмий анъаналари тарихи, маросимлари, асосчиси Малик ибн Анас таржимаи ҳоли ва библиографиясини қамраб олади. Қўшимча ва қисқартмалар қаторига Аҳмад Баба билан бирга тайёрланган Найл ал-ибтиҳаж нашри (Қоҳира, 1351/1932) киради.
- Табсират ал-ҳуккам фий усул ал-ақдия wа-манаҳиж ал-аҳкам; суд-ҳуқуқ амалиёти қўлланмаси, далиллаш қоидалари ва ҳ.к.
- Дуррат ал-гҳаwwас фий муҳадарат ал-кҳаwасс (درة الغواص في محاضرة الخواص, “элиталар суҳбатига доир ғаввос мукофоти”); ҳуқуқий топишмоқлар ҳақидаги рисола[2].
- Кашф ал-ниқаб ал-ҳажиб 'ан мусталаҳ Ибн ал-Ҳажиб (كشف النقاب الحاجب عن مصطلح ابن الحاجب);
- Иршад ал-салик илá афʻал ал-манасик (إرشاد السالك إلى أفعال المناسك)[3];
Адабиётлар
- Аḥмад Бāбā, Аḥмад. Найл ал-ибтиҳāж и би-таṭрīз ал-Дīбāж, Мактабат ал-ṭабақāт ал-Мāликīяҳ (ар). Мактабат ал-Тҳақāфаҳ ал-Дīнīяҳ, 2004 — 33–35-бет.
- Бассет, Ренé. Реcуэил де мемоирес эт де техтес публиcс эн л'ҳоннеур ду ХИВме Cонгрèс дес Ориэнталистес (фр). П Фонтана, 1905 — 9-бет.
- Броcкелманн, Cарл. Гесчичте дер арабисчен Литтератур (де). Э. Фелбер, 1902 — 175, 263-бет. ИСБН 9789004104075.
- Ҳопкинс, Ж.Ф.П. (1986). "Ибн Фарḥūн". Тҳе Энcйcлопаэдиа оф Ислам. 3 (Неw нашри). Лейден: Брилл.
- Ибн Фарḥūн, Ибрāҳīм ибн ʻАлī. ал-Дīбāж ал-мудҳаҳҳаб фī маʻрифат аʻйāн ʻуламāъ ал-мадҳҳаб (ар) — 124–6-бет.
- Понс Боигуэс, Франcисcо. Энсаё био-библиогрáфиcо собре лос ҳисториадорес й геóграфос арáбиго-эспаñолес; обра премиада пор ла Библиотеcа Наcионал эн эл cонcурсо пúблиcо де 1893 (эс). С.Ф. де Салес, 1898 — 348–9 (§298)-бет.
- Wüстенфелд, Фердинанд. Диэ Гесчичцчреибер дер Арабер унд иҳре Wерке (де), 1882 — 22 (§448)-бет.
Ҳаволалар
Яна қаранг
Манбалар
- ↑ Фадел, Моҳаммад (2018-01-01). "Ибн Фарḥūн" (эн). Энcйcлопаэдиа оф Ислам, ТҲРЕЭ. ҳттпс://референcеwоркс.бриллонлине.cом/энтриэс/энcйcлопаэдиа-оф-ислам-3/ибн-фарҳун-CОМ_30773?с.нум=1&с.моде=пҳрасе&с.ф.с2_парент=с.ф.боок.энcйcлопаэдиа-оф-ислам-3&с.қ=Араб+фамилй.
- ↑ Ибн Фарḥūн, Дуррат ал-Гҳаwwāṣ фī Муḥāḍарат ал-Кҳаwāṣṣ, эд. бй Муḥаммад Абū ал-Ажфāн анд ʿУтҳмāн Баṭṭīкҳ (Тūнис: ал-Мактаба ал-ʿАтīқа, 1979).
- ↑ Ибн Фарḥūн, Ибрāҳīм ибн ʻАлī. Иршāд ал-сāлик илá афʻāл ал-манāсик, Таḥқīқ ал-нуṣūс (ар, эн, фр). ал-Муъассасаҳ ал-Wаṭанīяҳ лил-Таржамаҳ wа-ал-Таḥқīқ wа-ал-Дирāсāт, Байт ал-Ḥикмаҳ, 1989. ИСБН 978-9973911148.
 | Ислом олимига оид уşбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. |