Ibn Nazif
Абу-л-Фазойил Муҳаммад ибн Али ибн Абдулазиз ибн Али ибн Музҳир ибн Баракат, одатда Ибн Назиф ал-Ҳамавий (АЛА-ЛC: Ибн Наẓīф ал-Ḥамавий) номи билан танилган, Айюбийлар даврининг 13-аср мусулмон воқеанависи ва тарихчиси бўлган.
Ҳаёти
Ибн Назиф ҳақида маълумотлар жуда оз, у ҳақидаги аксар маълумотлар унинг ўз воқеалар тўпламидан олинган[1]. У, эҳтимол, Ҳамада 12-асрнинг иккинчи ярмида шу шаҳардагина нуфузли Бану Назиф уруғига мансуб оилада туғилган, шунинг учун ҳам унинг исми шундай[1]. У Қал’а Жаъбарнинг Айюбий амири ал-малик ал-Ҳофиз ибн ал-Адил (1240-йилда вафот этган) саройида юқори лавозимли амалдор бўлган; бу амир Ҳама Айюбий амирларига бўйсунар эди[1]. Ибн Назиф 1230-йилда бир қулнинг тақдири борасидаги низо оқибатида ал-Ҳофиз билан келишмовчиликка тушиб, лавозимидан бўшатилган[1]. Базмдалигида маст ҳолида турганида, ал-Ҳофиз буйруғи билан ҳибсга олиниб, мулклари мусодара қилинган[1]. У номаълум муддатга қамоқда сақланган, бироқ Жазира Айюбий амири ал-Ашраф Мусо томонидан озод қилинган. Ибн Назиф у билан яхши муносабатларни сақлаб келган[1].
Ибн Назиф Ефрот бўйидаги қалъа‑шаҳар ал-Раҳбага кўчиб ўтади ва у ерда шаҳар қўмондони ал-Мансур Иброҳим ҳомийлигига сазовор бўлади[1], кейинчалик ал-Мансур отаси ал-Мужоҳид Ширкуҳ ИИ ўрнига Ҳомс амири бўлганида, Ибн Назиф ҳам у билан бирга у ерга боради[1]. Ҳомсда Ибн Назифга нафақа тайинланади ва бу унга ўзининг тарихий воқеалар тўплами Тарих Мансурийни ёзиш имконини беради; у асарини ал-Мансурга бағишлайди[2]. Унинг вафот санаси номаълум, бироқ у, эҳтимол, Ҳомста вафот этган[1].
Асарлари
Унинг асарлари ҳақидаги оз сонли маълумотлар, унинг қайдлари орасида қандай қилиб лаънатлаш ибораларидан фойдаланганини кўрсатади. Бу ҳолатни олимлар жуда қисқа деб таърифлаган, Қуддуснинг қулаши ҳақидаги ёзувида яққол намоён бўлади: „Франклар – Оллоҳ уларни лаънатласин – Қуддусни эгаллади.“[3]. Ибн Назиф, шунингдек, Айюбийлар салтанатида юз берган воқеалар, жумладан 622/1225-йилда ар-Раққада бошланган қайта қуриш ишлари ҳақида ҳам хабар берган[4]. Фридрих ИИнинг икки мактуби Ибн Назиф томонидан ўз воқеалар тўпламига кўчирилган. У, шунингдек, тўғридан‑тўғри Сурияга қочиб келган қочқинлардан эшитган маълумотларга асосланиб, Сицилия мусулмонларининг қувғин қилиниши ҳақида ҳам ёзиб қолдирган[5].
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Андоза:Китоб ҳавола
- ↑ Тҳомас, Давид; Маллетт, Алехандер. Чристиан-Муслим Релатионс. А Библиограпҳиcал Ҳисторй. Волуме 4 (1200-1350). Леиден: БРИЛЛ, 2012 — 245-бет. ИСБН 978-90-04-22854-2.
- ↑ Кедар, Бенжамин З.; Пҳиллипс, Жонатҳан; Рилей-Смитҳ, Жонатҳан. Cрусадес, Волуме 13. Охон: Роутледге, 2016 — 47-бет. ИСБН 9781472441676.
- ↑ Кеннедй, Ҳугҳ Н.. Муслим Милитарй Арчитеcтуре ин Греатер Сйриа: Фром тҳе Cоминг оф Ислам то тҳе Оттоман Период. Леиден: БРИЛЛ, 2006 — 134-бет. ИСБН 90-04-14713-6.
- ↑ А фулл транслатион оф ботҳ леттерс ис ин Андоза:Китоб ҳавола