Ibrohim davron
 | Ушбу саҳифани Иброҳим Давронга қайта номлаш таклиф этилади.
Бирор мақолани қайта номлашга таклиф қилишда, илтимос, Ҳаволалар: кўчириш қайдлари • таклиф этилган номга кўчириш |
Иброҳим Даврон (тахаллуси; асл исм-шарифи Мирзааъзам Иброҳим ўғли) (1874, Қўқон – 1922-йил, 4-май) – ўзбек шоири, маърифатпарвар, драматург, публицист. Даврон, асосан, шеър ва песалар, мақолалар ёзган. „Ашъори нисвон“, „Туркча фиғонлар“ (1912), „Олтин сўзлар“ (1912), „Таълим жуғрофияси“ (1913), „Маданий жумбоқлар“ (1914) шеър ва топишмоқ тўпламлари; „Оғир ҳоллар“, „Ватан ишқи“, „Тенгсиз уйланиш“ (1916) ва бошқа песаларида ватан тақдири учун қайғурган аёлларнинг аҳволи, чор Россияси зулми остидаги оғир ҳаётни тасвирлаган, халқни билим олишга чақирган. Ибн Сино асарлари таъсирида тибга оид луғат тузган (нашр этилмаган). Қўқонда биринчи бўлиб суратхона (1901), „Мадоро“ („Қувват“) номли кутубхона очган (1912). Ҳамза билан ҳамкорликда „Кенгаш“, „Ҳуррият“ журналларини чиқарган, журналларда рассомлик қилган, ёшлар тарбиясига оид мақолалар ёзган. 1918-йил дан бошлаб мактаблар очиш ишларида фаол иштирок этган. Даврон асарлари „Садои Туркистон“, „Туркистон вилоятининг газети“да босилган.
Адабиётлар
- Шарипов Ж., Ўзбекистон таржима тарихидан, Тошкент, 1965-йил.
- Жалолов Т., Усмонов Ж., Заҳматли умрнинг зарҳал саҳифалари, Тошкент, 1983-йил.
- Ўзбекистон миллий энсиклопедияси. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил.
 | Шахсият ҳақидаги уşбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. |