Абулвалид Исмоил ибн Юсуф ибн ал-Аҳмар (арабча: أبو الوليد إسماعيل بن يوسف ابن الأحمر‎‎) (1324/1326 – 1404/1407) Маринийлар сулоласи давридаги ХИВ аср андалусиялик тарихчиси эди[1]. Ибн Халдуннинг замондоши бўлган. Маринидлар сулоласининг расмий тарихчиси эди.

Исмоил ибн ал-Аҳмар Гранадада туғилган. У гўдаклигида отаси билан бирга ал-Андалусдан қочиб, ҳозирги Марокаш ҳудудига бошпана топган ва у ерда Маринийлар томонидан яхши кутиб олинган. Тарихга оид асарларидан ташқари, у асосан Маринидларни мадҳ этувчи ва Гранададаги подшоҳий амакиваччасига қарши адоватни куйиниб ёзувчи кўплаб шеърий асарлар ҳам яратган.

Асарлари

Ибн ал-Аҳмар қаламига мансуб китоблар:

  • „Равдат ан-нисрин фи давлат Бани Марин“ (1404-йилда ёзилган) – Маринийлар сиёсатини ҳимоя қилувчи, Тлемcен подшолигининг Абдалвадидларини танқид қилувчи асар.
  • „Нафҳа ан-нисринийя“
  • „Натҳир фараид ал-жуман фи назм фуҳул ал-азам“, нашрга тайёрловчи: Муҳаммад Ридвон ад-Дайя (Байрут, 1967)

Яна қаранг

Манбалар

  1. ↑ *Л’ҳисториограпҳиэ мéриниде: Ибн Кҳалдūн эт сес cонтемпораинс бй Мая Шатзмиллер, эд. Э. Ж. Брилл леиден 1982, Троисиèме Партиэ: Ле ретраит эт ле ретоур à л’Ҳисториограпҳиэ Сурвеиллéэ. Ибн ал-Аҳмар (1387-1406), пп. 93-106