Жилино — Воронеж вилоятининг Россошанский туманидаги қишлоқ. У Жилинский қишлоқ посёлкасининг бир қисми бўлиб, унинг маркази ҳисобланади.

Географияси

Вилоят марказидан — Россош шаҳридан 55 км ва вилоят маркази — Воронеж шаҳридан 250 км узоқликда жойлашган.

Тарихи

Қишлоқ ўрнида аҳоли пунктлари ХВИИИ асрда пайдо бўлган. Фермер хўжаликлари Новобелая посёлкасидан келган кўчманчилар Жилин ва Пшеничников томонидан ташкил этилган ва тегишли равишда Жилино ва Пшеничний фермалари деб номланган. Дастлаб, Пшеничнй фермаси каттароқ эди. 1779-йилда фермада 41 ҳовли бор эди. Жилино қишлоғи 1801-йилда, аҳоли пунктида Аннунcиатион черкови пайдо бўлганидан бери қишлоқ ҳисобланган.

Қишлоқда ер эгаси бўлмаган ва маҳаллий аҳоли уни аҳоли пункти деб аташган. Бу тураржойнинг Кичик рус илдизларини акс эттирди. Аҳоли пункти қишлоқлар билан ўралган бўлиб, улардан энг каттаси Пшеничний қишлоғи эди. Қишлоқ давлатга қарашли эди.

Деҳқонларнинг асосий машғулоти деҳқончилик эди. Деҳқонлар буғдой, нўхат ва тариқ, жавдар, арпа, зиғир, каноп ва баъзи боғ экинлари экдилар. Қишлоқда дастгоҳлар, йигирув ҳунармандлари яшаган. Иш столларида аёллар ўзлари учун ва сотиш учун рангли гилам тўқишган. Баъзи ҳовлиларда бу савдо 1970-йилларнинг ўрталарига қадар амалга оширилган. Дон захиралари махсус омборхоналарда сақланади. Дон тегирмон тошларида ёки дон қирғичларида майдаланган. Катта сопол идишларда нон пиширилган. Кейинчалик қишлоқда тегирмонлар пайдо бўлди: дарёда сув тегирмони. Қўй териси ва шамол тегирмони. ХИХ асрда ғишт заводи бўлган. 1910-йилда қишлоқда учта ёғ тегирмони, 2та ўт, жун сўйиш сехи, 29 та шамол тегирмони бор эди.

1930-йилда коллективлаштириш бошланиши муносабати билан Кенгаш ҳудудида учта колхоз тузилди. Колхозларнинг ер майдони 2314,85 гектарни ташкил этди. 1958-йилда Жилинский қишлоқ кенгашининг колхозлари кенгайтирилди. Бирлашган колхоз „Илйич йўли“ деб номланди, колхознинг марказий мулки Жилино қишлоғида эди.

Диққатга сазовор жойи

Аннунcиатион черкови

Асосий диққатга сазовор жой — Аннунcиатион черкови. Бу 1801-йилда қурилган минтақавий аҳамиятга эга маданий мерос об’экти [1]. Ёғочдан ясалган Аннунcиатион черкови 1801-йилда Жилино марказида қурилган. Кейинчалик ёғоч маъбад ҳурда учун сотилган ва унинг ўрнига ғиштдан қилинган ибодатхона қурилиши бошланган. Черковнинг биринчи ярми 1829-йилга келиб қурилган, ошхонанинг ошхонаси ва қўнғироқ минораси 1801-йилда классицизм кўринишида, маъбад қисми эса икки ён чегарали (жанубий — Масиҳнинг юксалиши шарафига, шимолий Задонскдаги Санкт-Тихон шарафига) учта ярим доира апсис билан — 1882-йилга келиб. 1943-йилда Жилино қишлоғи немис босқинчиларидан озод қилингандан сўнг, черков қайта тикланди ва ибодат қилиш учун очилди. 1964-йилда у ёпилиб, омбор сифатида ишлатилган. Ҳозирда Аннунcиатион черковида. Жилино реставрация ишларини олиб борди ва черков ишламоқда.

Манбалар

  1. ↑ Постановлениэ администрации Воронежской области от 18.04.1994 № 510 „О мерах по сохранению историко-културного наследия Воронежской области“.