Жингҳу (хит. 京胡, пинйин Жīнгҳу — Пекин операсида жўрлик қилувчи анъанавий хитой торли чолғу асбоби. Пекин скрипкаси номи ҳам баъзан ишлатилади[1].

Тарихи

Тахминларга кўра, жинху Пекин операси билан бир вақтда — 1785-йилда император Чианлонг даврида пайдо бўлган. Кўплаб турдош чолғу асбоблари, жумладан, эрҳу[2] сингари ҳуцин[3] асосида яратилган.

Тавсифи

Ташқи кўринишидан эрҳуга ўхшайди, лекин анча кичикроқ; жингҳу — ҳуцин чолғу асбоблари оиласининг энг кичиги ва овози энг баланди[4]. Олдига илон териси қопланган, танаси бамбукдан қилинган[2]. Чолғу асбоби умумий узунлиги тахминан 50 сантиметрни ташкил қилади[4]. Чолғунинг умумий узунлиги тахминан 50 сантиметрни ташкил қилади[4].

Бўйинчасининг юқори қисмида иккита қулоғи бор[5]. Икки тор анъанавий равишда ипакдан қилинади, аммо бугунги кунда улар одатда пўлат ёки нейлондан қилинади[4]. Камонча учун от қили ишлатилади[6].

Аксарият жинху икки октава диапазонига эга. Иккита тур мавжуд: эрҳуан (тоналлик Д ёки Э) ва сипи (тоналлик Э ёки Г)[6].

Пекин опера оркестрида у эрҳу[7] жўрлигида асосий торли чолғу ҳисобланади.

Жингҳу учун асарлар

Жингҳу чалаётган қиз (акварел, Хитой, ХИХ-аср боши)

Жингҳу учун яккахон асарлар деярли йўқ, чолғу асосан жўровоз сифатида қўлланади.

Жингҳу учун қуйидаги асарлар борлиги маълум:

Манбалар

  1. ↑ Ван Чуньмей. Специфические черты китайского оперного искусства // Музичне мистецтво і культура : сборник. — Одесса: Друкарський дім, 2011. — Вып. 13.
  2. ↑ 2,0 2,1 „Цзинху“. Китайский информационный Интернет-центр (2006-йил 23-ноябр). Қаралди: 2016-йил 2-май.
  3. ↑ „Китайский струнный инструмент эрху“. Международное радио Китая (2005-йил 28-май). Қаралди: 2016-йил 2-май.
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 „Жингҳу“ (эн). Энcйcлопæдиа Британниcа. Қаралди: 2016-йил 2-май.
  5. ↑ „Чинесе Мусиcал Инструменц“ (эн) (деадлинк). Чинаcултуре.орг. 2016-йил 24-апрелда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2016-йил 2-май. „архив нусхаси“. 2016-йил 24-апрелда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 5-май.
  6. ↑ 6,0 6,1 {|урл=ҳттп://www.чинаcултуре.орг/гб/эн_мадеинчина/2005-03/23/cонтент_67372_11.ҳтм}}[сайт ишламайди]
  7. ↑ Ван Чуньмей. Специфические черты китайского оперного искусства // Музичне мистецтво і культура : сборник. — Одесса: Друкарський дім, 2011. — Вып. 13.