Абу ал-Шатҳа Жобир ибн Зайд ал-Яҳмадий ал-Аздий ислом олими, илоҳиётчи ва исломнинг учинчи йирик мазҳаби бўлган ибодийлар[1] асосчиларидан бири эди. Жобир ибн Язид тобеин ёки Исломнинг иккинчи авлодидан бўлиб, Абдуллоҳ ибн Ибоз вафотидан кейин бу мазҳабга раҳбарлик қилди[2][3].

Ҳаёти

Ибн Зайд Уммоннинг ҳозирги Низво яқинидаги Фироқ қишлоғида туғилган[4]. Мусулмонларнинг иккинчи авлоди ҳисобланади. Муҳаммад пайғамбарнинг аёли Ойша ва амакиваччаси Абдуллоҳ ибн Аббоснинг шогирди бо'лган[4].

Умавийлар ҳокими ал-Ҳажжож ибн Юсуф шахсан Ибн Зайд билан дўстона муносабатларда бўлган[5]. Ибн Зайд ал-Ҳажжожнинг айғоқчиларидан бирини қатл этишни буюрганидан сўнг якунига етган улар о'ртасидаги до'стона муносабат. Шу сабабли кўплаб ибодийларнинг қамоққа олиниши ёки Уммонга сургун қилинишига сабаб бўлган[5]. Ибн Ибод вафотидан кейин Ибн Зайд ибодийларни Уммонга олиб борган, у ерда ҳадис саҳҳиҳат ал-иснод ривоят қилинган. У Муҳаммаднинг турли саҳобаларидан ривоят қилган Ислом қонунининг Ибодий талқини ташкил этган[6].

Мероси

Ибн Зайд ўз мазҳаби ва сунний ислом тарафдорлари томонидан ҳурматга сазовор бўлиб, суннийларнинг уламоси каби Ҳасан ал-Басрийдек обрўга эга бо'лган[7]. У ибодийларнинг иккита ҳадис тўпламидан бири бўлган „Жоме ул-саҳиҳ“ да энг кўп зикр қилинган[8].

Манбалар

  1. ↑ Доналд Ҳаwлей, Оман, пг. 199. Жубилеэ эдитион. Кенсингтон: Стаcей Интернатионал, 1995. ИСБН 0905743636
  2. ↑ Валериэ Жон Ҳоффман, Тҳе Эссентиалс оф Ибади Ислам, пг. 12. Сйраcусе: Сйраcусе Университй Пресс, 2012. ИСБН 9780815650843
  3. ↑ Доналд Ҳаwлей, Оман, пг. 200.
  4. ↑ 4,0 4,1 Доналд Ҳаwлей, Оман, пг. 199. Жубилеэ эдитион. Кенсингтон: Стаcей Интернатионал, 1995. ИСБН 0905743636
  5. ↑ 5,0 5,1 Валериэ Жон Ҳоффман, Тҳе Эссентиалс оф Ибади Ислам, пг. 12. Сйраcусе: Сйраcусе Университй Пресс, 2012. ИСБН 9780815650843
  6. ↑ Доналд Ҳаwлей, Оман, пг. 200.
  7. ↑ Доналд Ҳаwлей, Оман, пг. 199. Жубилеэ эдитион. Кенсингтон: Стаcей Интернатионал, 1995. ИСБН 0905743636
  8. ↑ Жонатҳан Э. Броcкопп, Тҳе Cамбридге Cомпанион то Муҳаммад, пг. 92. Cамбридге: Cамбридге Университй Пресс, 2010.