Жосеф Маркwарт, Лейден

Жосеф Маркwарт (немисча: Жосеф Маркwарт; 1864-йил 9-декабрда Баден Буюк Герцоглигининг Райхенбах-ам-Хойберг шаҳри – 1930-йил 4-феврал Берлин, Германия) – немис тарихчиси ва шарқшуноси. Жосеф турк ва эрон тадқиқотлари ҳамда Яқин Шарқ тарихи бўйича мутахассис бўлган[1][2][3].

Биографияси

Энcйcлопæдиа Ираниcа’да қайд этилишича, „унинг [Маркwартнинг] китоблари чуқур ва деярли тугамас билим хазинаси бўлиб, китобларнинг муаллифи билимдон тарихчи, филолог, географ ва этнолог эканлиги кундек равшан“[4]. Энсиклопедия Маркwартнинг „Эраншаҳр“ (1901) асарини „ҳанузгача нуфузли манба ва эҳтимол, унинг [Маркwартнинг] энг муҳим асари“ деб таърифлайди[4]. Маркwарт Тюбинген университетини тугатиб, дастлаб католик илоҳиётини ўрганган, сўнгра классик филология ва тарих фанларини ўрганган. 1889-йилда у шарқшунос олим Евгений Примнинг ёрдамчиси сифатида фаолият юрита бошлаган. 1892-йилда „Ассйриака дес Ктесиас“ номли докторлик диссертациясини муваффақиятли ҳимоя қилган. 1897-йилдан бошлаб эса Маркwарт қадимги дунё тарихи бўйича маърузалар ўқишни бошлаган[4]. 1900-йилда у Лейденга (Нидерландия) кўчиб ўтиб, Нидерландия Миллий этнология музейида бўлим мудири лавозимида ишлай бошлаган[4]. 1902-йилда Маркwарт Лейден университетининг Шарқ тиллари кафедрасига доцент этиб тайинланган. 1912-йилда у Берлинга кўчиб ўтган ва Фридрих Вилгелм номидаги Берлин университетининг эроншунослик ва арманшунослик бўйича профессорлик даражасини олган. Маркwарт умрининг сўнгги кунигача Берлинда дарс берган ва охирги маърузасини 1930-йилда вафот этган куни пешин пайтида ўқиган[4]. 1922-йилда Маркwарт фамилиясини ўзгартирган. Ираниcа энсиклопедиясида айтилишича, бу „унинг асарларида идиосинкразив имлодан фойдаланишга мойиллик“ жумласига мос келади[4].

Унинг энг машҳур шогирди италиялик шарқшунос Жузеппе Мессина бўлган[4]. Маркwарт русларнинг келиб чиқишини ўзига хос версиясини ўрганган[4].

Манбалар