Константин Сергеевич Станиславский (Алексеев) (1863.1.1 — Москва — 1938.7.8) — актёр, режиссёр, педагог: театр назариётчиси. Халқ артисти (1936). Петербург Фанлар академиясининг фахрий академик Рус театрининг йирик ислоҳотчиси. 1898-йил (Владимир Немирович-Данченко билан) Москва Бадиий академик театрига асос солган. Театр ижодий фаолиятини бошлаб бериши билан саҳна реализми ривожланиш босқичини ҳам бошлаб, жаҳон геатрига катта таъсир этди (қаранг Станиславский системаси). Антон Чехов, Максим Горкий песаларини сахналаштириб, Станиславский ва Немирович-Данченко режиссёрлик ва актёрлик санъатининг янги йўлларини очди. "Доктор Штокман" (Генрик Ибсен)да Доктор Штокман, "Тубанликда" (Максим Горкий) Сатин, "Ваня тоға" (Антон Чехов)да Астров, "Уч опасингил" (Антон Чехов)да Вершинин, "Акдлилик балоси" (Александр Грибоедов)да Фамусов, "Ҳар тўкисда бир айб" (Александр Островский)да Крутицкий каби роллари классик драматургия имкониятларини очишга ижтимоий теран ёндашиш намунаси бўлди. 1918-йилдан Катта театрнинг опера студияси (кейинчалик Станиславский номидаги опера театри)ни бошқарган. "Евгений Онегин" (Пётр Чайковский), "Шоҳ қаллиғи" (Николай Римский-Корсаков) каби операларни саҳналаштирган. 1935-йил Операдраматик студиясини ташкил этди.[1]

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил