Абу Оқил Лабид ибн Раби’а ибн Молик ал-Амирий (арабча: أبو عقيل لَبيد بن ربيعة بن مالك العامِري‎‎; тах. 560[1] — тах. 661) — юқори Нажддан чиққан араб шоири ҳамда ислом пайғамбари Муҳаммаднинг саҳобаси.

Лабид
Таваллуди
Абу Оқил Лабид ибн Раби’а ибн Молик ал-Амирий

тах. 560
Вафоти тах. 661
Касби Шоир, жангчи
Ижод қилган тиллари Араб тили
Фуқаролиги Араб
Фаолият йиллари Исломдан олдинги ва ислом даври
Жанр Шеърият
Танланган асарлари Муаллақий

Лабид Ҳавозин қабиласининг бир бўлаги бўлган Бани Амир уруғига мансуб эди. Ёшлигида у фаол жангчи бўлган. У, асосан, қабилалараро низоларга бағишлаб шеърлар ёзган. Кейинчалик у касал бўлиб қолган амакисининг топшириғи билан Мадинага пайғамбар Муҳаммаднинг ҳузурига даво топиш учун юборилган. Шу сафар давомида у Қуръоннинг энг қисқа сураларидан бўлган Кавсар сурасидан жуда таъсирланган ва орадан кўп ўтмай исломни қабул қилган. Унинг шеърларидан бири машҳур Му’аллақот тўпламига киритилган[2].

Манбалар

  1. ↑ الغلاييني, مصطفى. كتاب رجال المعلقات العشر (ар) — 34–35-бет. 
  2. ↑ Тҳатчер 1911, с. 5.

Ҳаволалар