Ламборгҳини Cоунтач ЛП5000 ҚВ, Ламборгҳини Диабло СВ ва Ламборгҳини Мурcиéлаго

Автомобили Ламборгҳини Сп А. Италия бренди ва ҳашаматли автомобиллар ишлаб чиқарувчиси. Ламборгҳини ишлаб чиқариш корхонаси ва бош қароргоҳи Италиянинг СантъАгата Болонез шаҳрида жойлашган. Италиялик ишлаб чиқариш магнати „Ферруccио Ламборгҳини“ компанияни 1963-йилда Феррари каби таниқли брендлар таклифлари билан рақобатлаша оладиган ажойиб сайёҳлик автомобилини ишлаб чиқариш мақсадида асос солган. Компаниянинг биринчи моделлари 1960-йилларнинг ўрталарида тақдим этилган ва уларнинг нафислиги, кучи ва қулайлиги билан ажралиб турарди. Ламборгҳини 1966-йилда Миура спорт купеси учун кенг эътирофга сазовор бўлди, у ўша даврнинг юқори унумли автомобиллари учун стандарт схема сифатида орқа ўрта двигателли, орқа ғилдирак узатмасини ўрнатди.

1963–1972 - Ферруccио Ламборгҳини

1950-йилларнинг боши - Старт-уп ва 350ГТ

Гиотто Биззаррини томонидан ишлаб чиқилган Ламборгҳини В12 двигатели Ламборгҳини автомобилларида 50 йилдан ортиқ фойдаланилган.

Ўз компаниясини ташкил этишдан олдин Ламборгҳини Соcиэтà Аутостар муҳандислик фирмасига ўзининг янги автомобилларида фойдаланиш учун В12 двигателини лойиҳалаштиришни топширган эди. Ламборгҳини двигатели Феррари нинг 3 литрли В12 двигателига ўхшаш ҳажмга эга бўлишини хоҳлади; аммо, Феррари ўз автомобилларида қўллаган ўзгартирилган пойга двигателларидан фарқли ўлароқ, у двигател фақат йўлда фойдаланиш учун мўлжалланган бўлишини хоҳлади. Аутостар компаниясини Феррари муҳандисларининг „Бешлик тўдаси“ аъзоси, машҳур Феррари 250 ГТО ни яратишга мас'ул бўлган Гиотто Биззаррини бошқарган, аммо 1961-йилда асосчиси Энзо Феррари муҳандислик таркибини қайта ташкил этиш ниятини эълон қилганидан кейин компанияни тарк этган.[1] Биззаррини томонидан ишлаб чиқилган, бугунги кунда Ламборгҳини В12 номи билан танилган двигателнинг ҳажми 3,5 литр, сиқиш нисбати 9,5:1 ва максимал қуввати 365 ПС (268 кW; 360 ҳп) двигателга тенг эди. 9800 айланиш тезлигида.[2] Ламборгҳини двигателнинг юқори айланишлари ва қуруқ мойлаш тизимидан норози эди, бу иккаласи ҳам у фойдаланишни истамаган пойга двигателларига хосдир; Биззаррини двигател дизайнини „одоблироқ“ қилиш учун ўзгартиришдан бош тортганида, Ламборгҳини келишилган 4,5 тўловни тўлашдан бош тортди.[1] Биззаррини В12 дизайнининг вариантларини ҳисобга олган ҳолда даҳшатли киноя Ламборгҳини автомобиллари томонидан 1963-йилдан 2010-йилгача деярли ярим аср давомида ишлатилган.

350ГТВ-нинг Франко Скаглионе томонидан яратилган дизайни жуда яхши қабул қилинмади, шунинг учун қайта дизайнни талаб қилди.

Ламборгҳини 350ГТВ -ни атиги тўрт ой ичида, 1963-йил октябр ойида Турин автосалонида тақдимоти вақтида ишлаб чиқди ва қурди.[2] Двигател конструктори Гиотто Биззаррини билан давом этаётган келишмовчиликлар туфайли кўргазма вақтида прототип автомобил учун ишлайдиган қувват стансияси мавжуд эмас эди. Автомобил Туринда капот остида двигателсиз намойиш этилди; Маълумотларга кўра, Ферруccио Ламборгҳини автомобилни эрдан тегишли баландликда ўтириши учун двигател жойини ғишт билан тўлдирган ва йўқолган двигателни яшириш учун капот ёпиқ туришига ишонч ҳосил қилган.[1][3] Моторли пресс 350ГТВ га илиқ жавоб берди.[2]

Cарроззериа Тоуринг 350 ГТВ прототипи корпусини Ламборгҳинининг биринчи ишлаб чиқарилган автомобили 350 ГТ учун қайта ишлаб чиқди.

1965–1966 - 400ГТ ва Миура

400ГТ катталаштирилган 3,9 литрли В12 двигателига эга эди
400ГТ (2+2) 1967 йилда тақдим этилган бо'либ, компаниянинг то'рт о'риндиқли биринчи модели бо'лди.

1965-йилда Гиан Паоло Даллара Биззаррини В12 ни такомиллаштиришни амалга ошириб, унинг ҳажмини 3,9 литрга ва қувватини 324 ПС (238 кW; 320 ҳп) литргача оширди. 6500 айланиш тезлигида.[2] Двигател биринчи марта 400ГТ га ўрнатилди, асосан каттароқ двигателга эга 350ГТ. 1966-йил Женева автосалонида Ламборгҳини 2+2 ўриндиқли ва бошқа кичик янгиланишларга эга бўлган 350ГТ/400ГТ нинг кенгайтирилган версияси бўлган 400ГТ (2+2) ни тақдим этди. 400ГТ 2+2, аввалгилари сингари, автомашиналар томонидан яхши қабул қилинди.[4] 2+2 сотувидан тушган даромад Ламборгҳини компаниясига ўз фабрикасидаги ишчи кучини 170 нафар ходимга кўпайтириш ва мижозларга таклиф қилинадиган хизматларни кенгайтириш имконини берди.[2]

О'рта двигателнинг ко'ндаланг схемасига эга бо'лган П400 прокат шассиси 1965-йил Турин автосалонида намойиш этилган.
Миура (П400) 1967-йилда Ламборгҳини қаторига қо'шилган

Автомобилнинг ғайриоддий кўндаланг ўрнатилган ўрта двигател схемасига эга айланма шассиси 1965-йилда Турин салонида намойиш этилган ва томошабинларни ҳайратда қолдирган. Бертоне дизайнери Марcелло Гандини томонидан яратилган кузовли версия 1966-йил Женева автосалонида дебютидан бир неча кун олдин тайёрланди. Уч йил олдин 350ГТВ дебютида бўлгани каби, нотўғри мослаштирилган двигател прототипнинг двигател бўлаги балласт билан тўлдирилганлигини ва двигател бўлими қулфланганлигини англатади.[2] Женевада П400 га ижобий муносабат Ламборгҳини 1967-йилга келиб Миура номи билан автомобил ишлаб чиқаришга киришди. Миуранинг жойлашуви ва услуби ўрта двигателли икки ўриндиқли юқори унумдор спорт автомобиллари учун стандарт бўлиб қолади[5], бу тенденция бугунги кунда ҳам давом этмоқда.

1967–1968 - Ислеро 400ГТ ўрнига, Станзани Даллара ўрнига

Ислеро сотувда умидсизликка учради, лекин Ферручионинг ишончли гранд-турер идеалига содиқ қолди.
Тоуринг томонидан 400ГТ вориси учун яратилган дизайн Ламборгҳини томонидан ма'қулланмади.
Гиоргио Нери ва Луcиано Бонаcини томонидан яратилган 400ГТ вориси дизайни талқини ҳам рад этилди.
1968 йилда тақдим этилган Миура П400С мустаҳкамланган шасси ва такомиллаштирилган двигателга эга эди.
1968-йилда Брюссел автосалонида тақдим этилган Миура ё'лтанламаси ишлаб чиқариш босқичига чиқа олмади.

400ГТ ишлаб чиқариш давом этди, Ферруccио Ламборгҳини тўрт йиллик дизайнни алмаштиришга интилди. Ламборгҳини 350ГТ ва 400ГТ моделларини ишлаб чиққан Тоуринг компаниясига бир хил шассисга асосланган алмаштиришни лойиҳалаш учун топширди. Тоурингнинг 400 ГТ Флйинг Стар ИИ модели Ламборгҳини розилигини ололмади. Моденадаги Нери ва Бонаcини вагонларини ишлаб чиқарувчилар Гиоргио Нери ва Луcиано Бонаcини ўзларининг 400ГТ Монза дизайнини ишлаб чиқардилар, у ҳам рад этилди.[2] Ўсиб бораётган молиявий қийинчиликларга дуч келган Тоуринг ўша йилнинг охирида ўз эшикларини ёпади.

Ташқи медиафайллар
1968 видео оф тҳе Сант'Агата фаcторй, фоллоwед бй 1969 фоотаге оф а дриве ин ан Ислеро ЁуТубеда
  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Саcкей 2008.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Жоллиффе & Wиллард 2004.
  3. ↑ „Wидесcреэн Аcтион“. Cлассиc анд Спорцcар (1996-йил июл). 9-май 2013-йилда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 21-июн 2014-йил.
  4. ↑ „Ламборгҳини 400ГТ: Оне Дриве анд Эверёне ҳад а Неw Фаворите Cар“. Роад & Траcк. 18-жилд, № 4. 1966-йил декабр. {{cите магазине}}: сана киритилиши керак бўлган параметрга берилган қийматни текшириш лозим: |дате= (ёрдам)
  5. ↑ Топ Геар Эписоде 4, спокен бй Ричард Ҳаммонд.