Ле Волеур
Париж ўғриси (асл номи: Ле Волеур) – 1967-йилда Жеан-Cлауде Cарриèре билан бирга ссенарийни ёзган Лоуис Малле франсуз-италян саргузашт филми . У Георгес Дариэннинг 1897-йилдаги "Ле Волеур" романига асосланган. Филмда бош ролларни Жеан-Паул Белмондо, Геневиèве Бужолд, Мариэ Дубоис ва Жулиэн Гуиома ижро этган. Филм биринчи марта 1967-йил 22-февралда Франсия кинотеатрларда намойиш этилган. 1967-йил 6-октабрда Германия Федератив Республикасида премераси бўлиб ўтди.
| Ле Волеур | |
|---|---|
| Продюсер(лар) | Ле Волеур |
| Бастакор(лар) | Ҳенри Ланоë |
| Премера санаси |
|
| Давомийлик | 120 дақиқа |
| Мамлакат | Франсия ва Италия |
| Тил | франсуз ва италян тили |
Таркиб
Филм Франсия пойтахтида 19-асрнинг охирларида содир бўлади. Нафис кийинган жаноб тунги вилла кўчаларида юриб, тўсатдан девордан ошиб ўтади ва ниҳоят ой нурида ҳувиллаб ётган уйга яқинлашади. Маҳаллада итлар ҳуришади, лекин хўжайин тўсқинлик қилмайди. У хотиржамлик билан кириш эшикни синдириб очади ва орқасидан қулфлайди; кўр-кўрона чироқ ёнади. Уларнинг порлаши шкафлар, расмлар ва витриналар устида сузади. Қисқа текширувдан сўнг, жаноб ишга киришади: у витринадаги ойнани синдиради ва қимматбаҳо нарсаларни танлайди, рамкалардан расмларни кесиб ташлайди ва ёзув шкаф ва тортма сандиқларини очади.
Кечаси уйни вайрон қилиб, унинг хазиналарини йиғадиган жаноб Георгес Рандал, касби ўғри, ўз ишининг устаси. Георгес ишлаётганда ўтмишни, таъбир жоиз бўлса, карерасини эслайди. Бир пайтлар васийси уни отасининг меросидан маҳрум қилган. Шундай қилиб, биринчи ўғирлик қасос олиш ҳаракати эди, лекин шу билан бирга у Париж ўғриларининг файласуфи Аббé Фéлих Ла Маргелле билан дўстликни қозонди. У унинг устозига айланади ва унинг яқинда инстинктив равишда ноқонуний хатти-ҳаракатлари учун мустаҳкам ахлоқий асос яратади. Аббé одамларни „фуқаролар“ ва „ўғрилар“ га ажратади ва у ўғрини яхшироқ тур, найранг, жасур, эркин ёлғиз, шунингдек, жазоловчи адолат сифатида кўришига шубҳа қилмайди.
Георгес ўзининг техник, назарий ва фалсафий сабоқларини тезда ўрганади ва кейин онгли равишда ёлғиз сифатида жамиятга қарама-қарши позицияни эгаллайди. Баъзи ҳамкасблари каби анархист ва қўпорувчи сифатида эмас, балки ички зарурат туфайли, чунки у фуқаролар билан келиша олмаяпти. У аллақачон бой бўлган ва фуқаролар билан йиғлай оладиган бўлса ҳам, ўз ҳунарини давом эттиради. Ўзининг нафислиги туфайли Георгес ҳам аёллар томонидан яхши қабул қилинади. Аммо унинг ҳақиқий севгиси фақат амакиваччаси Чарлоттега.
Тонг отганда, Георгес ўз ўлжаси билан уйга жўнади, у нафис кийинган, саёҳат сумкаси билан поэздга ўтириб, уйқусираб, бедор ва ёлғиз ҳолда уйга қайтади[1].
Тандиқ
Эвангелисче Филм-Беобачтер мақтовга тўла: „Аср бошидаги либослардаги кулгили, ранг-баранг саргузашт филми, ўғри Георгес Рандалнинг воқеаларга бой ҳаётини эсдаликларда акс эттиради. Эътиборли томошабинлар учун Малле бу ерда яна ўзининг мажбурий ёлғизлик, ўрнатилган ижтимоий тузумнинг ёлғиз рақиби ҳақидаги эски мотивини дўстона пакетда олди. 16 ва ундан катта ёшдагилар учун яхши[1].“ Лехикон дес интернатионален Филмс (Халқаро кино лексикони) баҳолашда унчалик ижобий эмас: „Ҳаётнинг ҳам анъанавий, ҳам инқилобий тушунчаларига шубҳа билан қарайдиган филм […] жамиятни аччиқ киноя билан, бироқ ёлғиз одамни ўз ҳаётидаги бепарво, бепарво тартибловчи сифатида тасвирлайди[2].“ Филмбеwертунгсстелле Wиэсбаден (Wиэсбаден давлат филмларини баҳолаш органи) асарга „айниқса қимматли“ деб баҳо берди.
Манбалар
- ↑ 1,0 1,1 Эвангелисчер Филмбеобачтер, Эвангелисчер Прессевербанд Мüнчен, Критик Нр. 515/1967, С. 654.
- ↑ Лехикон дес интернатионален Филмс, ророро-Тасченбуч Нр. 6322 (1988), С. 662.