Лев Силвестрович Лепкий (Левко Лепки номи билан машҳур. Леле, Оровец, Лёнё, Швунг, Зиз тахаллуслари остида ижод қилган. 1888-йил 7-декабр, Поручин – 1971-йил 28-октябр, Трентон) —украиналик ёзувчи, журналист ва шоир. Силвестрнинг ўғли, Богдан ва Николай Лепкихнинг укаси[1].

Лев Лепкий
Таваллуди 1888-йил 7-декабр
Вафоти 1971-йил 28-октябр
Трентон, АҚСҲ
Тахаллуси Леле, Оровец, Зиз, Швунг
Ижод қилган тиллари украинча
Фуқаролиги AQSH bayrogʻi АҚСҲ

Биографияси

Лев Лепкий Бережан гимназиясида, кейин эса Лвов университетида ўқиётганда ижтимоий ва маданий ҳаёт гирдобига шўнғиган. Ёшлар театр тўгаракларини ташкил қилган. Галичиннинг қишлоқ ва шаҳарларида хор билан чиқиш қилган. Краков сан’ат академиясида ўқиётганда талабаларнинг ҳаваскор театр ва қўшиқ тўгараклари билан Буковина, Германия ва Австрияда чиқиш қилган.

Ёзувчи дўстлари билан биргаликда Бережаншина ва Борислав атрофида черков ташкилотларини ташкил қилган. „Сокол“ жамиятининг атоқли арбобларидан бири. Кейинчалик „Пласт“ ташкилотига ўтган.

Лев Силвестрович Австрия-Венгрия армиясида лейтенант унвонида хизмат қилган. Биринчи жаҳон уруши бошланиши билан Украина ўқчилар легионининг биринчи ташкилотчиларидан бирига айланган. Хусусан, у Украина ўқчиларининг учинчи куренида хизмат қилган, у ерда поручик унвонида отлиқ қўшинларга қўмондонлик қилган, Каменец яқинидаги жангларда қатнашган. Роман Купчинский, Михаил Гайворонский, Юрий Шкрумеляк, Антон Лотоцкий билан биргаликда Левко Украина ўқчилари тарихини акс эттирувчи қўшиқлари ва бошқа бадиий асарларни ёзган. Бундан ташқари, бир қатор ёдгорликлар муаллифи[2][3].

Уруш тугагандан сўнг, Левко Лепки адабиёт ва таҳририят билан фаол шуғулланган. 1931-1939-йилларда Рогатин яқинидаги Украинанинг „Черче“ курортида директор бўлиб ишлаган ва унинг ҳаммуассисларидан бири бўлган.

1939-йилда, Иккинчи Жаҳон уруши бошланиши билан Левко акаси Богдан яшаган ва ишлаган Краковга, кейин эса АҚШга кетган. У ерда Украина жамиятининг ижтимоий ҳаётига аралашган. Красная Калина нашриётини тиклаган. Хотиралар, ҳикоялар, шеърлар ва янги қўшиқларни нашр этган[4].

Ижоди

У „Гейб видно село“, „Колис дивчино мила“ ва бошқалар каби машҳур қўшиқлари муаллифи сифатида танилган. У акаси Богдан Лепкийнинг машҳур „Журавлей“ига куй ёзган[5].

Левко Лепкийнинг насрий ва шеърий мероси „Лев Лепкий. Твори“ тўпламида нашр этилган[6].

Хотираси

Бутун Украина адабий мукофоти Лев ва Богдан Лепких шарафига номланган.

2018-йил 7-декабрда Украинада унутилмас сана – Лев Лепкий таваллудининг 130 йиллиги нишонланган[7].

Манбалар

  1. ↑ О. І. Луцкий. Лепкий Лев Силвестрович (Wайбаcк Мачине сайтида 2016-08-22 санасида архивланган)
  2. ↑ „Навіть коли б Левко Лепкий не написав більш нічого, окрім «Чуєш, брате мій»…“. 2015-йил 25-ноябрда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 2-апрел.
  3. ↑ Поимённий список булавного отдела первого полка УСС
  4. ↑ Житкевич А. Співес стрілескої доби (Wайбаcк Мачине сайтида 2023-09-17 санасида архивланган) // „Свобода“. – 2007. – Ч. 21 (25 трав.). – С. 24.
  5. ↑ „Песни Левко Лепкого“. 2009-йил 13-июлда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 2-апрел.
  6. ↑ Лепкий Л. Твори: Поэзія. Проза. Публісистика. Драматичні твори. Спогади. Документи та фотоілюстрації. Додатки.— Тернопіл: Тернограф, 2001. – 296 с.
  7. ↑ „Постанова Верховної Ради України від 08.02.2018 р. № 2287-ВИИИ «Про відзначення пам’ятних дат і ювілеїв у 2018 році»“. 2018-йил 15-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2018-йил 2-апрел.