Li Baojia
Ли Баожиа (Чинесе 李寶嘉), хушмуомалалик номи Ли Боюан (хитойча: 李伯元 ; 1867-1906 [1]), бадиий номи тахаллуси (ҳао) Нантинг тингзҳанг (南亭停長) – Қинг сулоласи давридаги хитой ёзувчиси. У ёзувчи, эссеист, баллада муаллифи, шоир, хаттот, муҳр ўймакорлиги билан шуғулланган[1]
Тарих
Ли Баожиа Шандун шаҳрида туғилган. Унинг аждодлари ватани ҳозирги Чанчжоу, Жиангсу шаҳридаги Вужин эди[1].. Ли Баожиа 1867-йилдан 1892-йилгача бўлган болалик ва ёшлик даврида Шандун шаҳрида яшаган. 1892-йилдан кейин у Вужинга ота-онасининг қароргоҳига кўчиб ўтди. Беш йил давомида у хиуcаи императорлик имтиҳонида ўқиди ва уни топширди. Кейин у журен имтиҳонига ўқиди, аммо ўта олмади. У 30 ёшида Вужиндан Шанхайга кўчиб ўтган, ёзувчи ва журналист бўлиб ишлаган[2].
Дастлаб Ли бир нечта журналларнинг бош ёзувчиси ва муҳаррири бўлиб ишлаган. Уларга Шанхай Шижиэ Фанхуа Бао, Жинан Бао (традитионал Чинесе Қўлланма ёки завқли кварталлар ҳақидаги янгиликлар ') ва Ёухи Бао 1903-йилга келиб у Хиухианг Хиаошуо (繡像小說 Шанхай матбуоти, ўша пайтдаги шаҳарнинг энг йирик нашриёти[2].
Ёзиш услуби
Индиана анъанавий хитой адабиёти ёзуви Ли Баожиа даврида унинг ёзувлари машҳур бўлган ва охирги Қинг сулоласининг „ижтимоий ва сиёсий муҳитига мос келган“ деб ёзган[2]. Ли Баожиа классик таълим олмаган томошабинлар учун романлар ёзган ва у ўз асарларида кундалик халқ нутқидан фойдаланган[3]. Индиана анъанавий хитой адабиёти шеригининг 1-қисмида таъкидланишича, баъзи одамлар унинг ёзувларини „сатирик ва бўрттирилган“ деб таърифлашган[2].