Lingvistik falsafa

Лингвистик фалсафа, лингвистик таҳлил фалсафаси — аналитик фалсафадаги оқим. Фалса-фанинг дунёқарашлик аҳамиятини инкор этиб, жамиятдаги барча ил-латлар тилнинг тафаккурга салбий таъсир кўрсатиши натижасида содир бўлади, деб уқтиради. Унга кўра, таҳ-лилнинг мақсади тил ифодалари ни аниқлаштиришдан иборат. Лингвистик фалсафа билишнинг моҳиятини унинг тилда -ги шаклидан ажратиб қўйиб, фалсафий ва лингвистик тадқиқотларни қориштириб юборади. Бу оқим 1930-йилларда австриялик файласуф ва ман-тиқчи Л. Витгенштейн (1889—1951) ва инглиз файласуфи Ж.Мур (1873—1958) ғоялари таъсирида пайдо бўлиб, Буюк Британияда ривожлантирилди (Г.Райл, Ж.Остин, Ж.Уисдом, П.Строусон).