Луқмони ҳаким — шарқ мумтоз адабиёти ва халқ оғзаки поэтик ижодидаги донишманд табиб образи.Алишер Навоий („Тарихи ҳукамо ва анбиё“), Хондамир („Равзат ус-сафо“) ва бошқаларда Луқмони ҳаким тарихий шахс-пайғамбар сифатида гавдаланган. Шарқ мумтоз адабиётида у қора танли қул бўлиб, ўз пайғамбарона кароматлари туфайли озод бўлган. Ўзбек фолклорида Луқмони ҳаким образи донолик тимсолига айланган[1].

Манбалар

  1. ↑ Файл:Натионал Энcйcлопедиа оф Узбекистан лого.пнг „Луқмони ҳаким“, Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (Л-ҳарфи). Тошкент: „Ўзбекистон миллий энсиклопедияси“ Давлат илмий нашриёти, 2000–2006-йиллар.

Ҳаволалар