Муфаддал ибн Саъд ал-Мафаррухий — эроний тарихчи, араб тилида ёзилган „Китоб Маҳасин Исфаҳон“ („Исфаҳон гўзалликлари китоби“) асарининг муаллифи. Мафаррухий номи билан танилган. Ушбу асар ватани Исфаҳоннинг маҳаллий тарихига бағишланган[1]. Замонавий тарихчиларнинг аксарияти Мафаррухий ўз асарини Салжуқийлар султони Маликшоҳ (ҳ. 1072–1092) ҳукмронлиги даврида ёзган деган фикрда[2].

Мафаррухийнинг ҳаёти ҳақида жуда кам маълумот сақланиб қолган. У Исфаҳоннинг нуфузли оилаларидан бирига мансуб бўлган ҳамда ўз насабини исломдан аввалги Сосонийлар империяси (224—651) зодагонларига боғлаган (ёки шундай деб таъкидлаган). Оиласи эҳтимол Исфаҳон атрофида ер-мулкка эгалик қилган[3]. Мафаррухийнинг ота томондан бобоси Абу Муслим Тоҳир ибн Муҳаммад бўлиб, у машҳур Бувайҳийлар ҳукмдори Адуд уд-Давла (ҳ. 949–983) саройидаги шоирлардан бири эди[2][1]. Мафаррухийнинг она томондан бобоси Абу Ҳасан ал-Андаъоний бўлиб, Исфаҳон ҳокими билан алоқадор шахс бўлган[2].

Манбалар

Адабиётлар