Maybach
Майбач (немисча: [ˈмаɪбах], „Майбах“)[1] – Германиянинг Мерcедес-Бенз АГ компанияси томонидан эгалик қилинадиган ва унинг таркибига кирувчи ҳашаматли автомобил бренди ҳисобланади. Асл компания 1909-йилда Вилгелм Майбах ва унинг ўғли Карл Майбах томонидан ташкил этилган бўлиб, дастлаб Луфцчиффбау Зеппелин ГмбҲнинг шўба корхонаси сифатида фаолият юритган ва 1999-йилгача Луфтфаҳрзеуг-Моторенбау ГмбҲ номи билан танилган.
| Файл:Майбач (лого).пнг | |
| Тйпе | Шўба корхона (ГмбҲ) |
|---|---|
| Индустрй | Автомобил саноати |
| Фоундер | Wилҳелм Майбач |
| Дефунcт |
1960 (Даимлер-Бенз томонидан сотиб олинган) 2013 (ас а стандалоне бранд) |
| Фате |
1960: боугҳт бй Даимлер-Бенз 2002: стандалоне бранд 2015: Мерcедес суб-бранд |
| Суccессор | Мерcедес-Майбач |
| Продуcц | Ҳашаматли автомобиллар |
| Парент | Мерcедес-Бенз |

1960-йилда Майбач Даимлер-Бенз томонидан сотиб олинди. Бренд 2002-йилда ўзининг алоҳида ултра-ҳашаматли автомобил маркаси сифатида қайта тикланди. Аммо у Мерcедес-Бенз автомобиллари билан кўп ўхшаш қисмларга эгалигича қолди. Савдо паст бўлгани сабабли, 2013-йилда Майбач алоҳида бренд сифатида тўхтатилди ва 2015-йилда Мерcедес-Бенз суб-брендига айланди. 2021-йил ҳолатига кўра, Даимлер Мерcедес-Майбач номи остида Мерcедес-Бенз С-Cласс, Мерcедес-Бенз ЭҚС СУВ ва Мерcедес-Бенз ГЛС-Cласс автомобилларининг ултра-ҳашаматли версияларини ишлаб чиқаради[2].
1909–1940 йиллар: Дастлабки тарих
Вилгелм Майбах Даимлер-Моторен-Геселлсчафт (ДМГ) нинг техник директори эди. Майбах бу лавозимни 1907-йилда тарк этган. 1909-йил 23-мартда ўз ўғли Карл Майбах билан биргаликда янги компания – Луфтфаҳрзеуг-Моторенбау ГмбҲга („Ҳаво кемалари двигателлари қурилиши компанияси“) асос солди. 1912-йилда компания номи Майбач-Моторенбау ГмбҲ („Майбах двигателлари қурилиши компанияси“) деб ўзгартирилди. Компания дастлаб Зеплинлар учун дизел ва бензин двигателларини ишлаб чиқарди ва кейинчалик темир йўл вагонлари учун двигателлар ишлаб чиқара бошлади. Унинг Майбач Мб. ИВа двигатели Биринчи Жаҳон уруши давридаги самолётлар ва ҳаво кемаларида ишлатилган.
Компания 1919-йилда биринчи экспериментал автомобилини ишлаб чиқарди ва икки йилдан сўнг Берлин Автосалонида серияли модел сифатида тақдим этди. 1921-йилдан 1940-йилгача компания ҳашаматли автомобиллар ишлаб чиқарди, ҳозирда улар классика ҳисобланади. Компания шунингдек, денгиз ва темир йўл учун оғир дизел двигателларини ишлаб чиқаришда давом этди.
Майбачнинг Британияда Майбач Геарс Лтд. номли шўба корхонаси бўлган. У асосан трансмиссиялар ишлаб чиқариш билан шуғулланган. 1938-йилда улар доктор Генри Меррит билан ҳамкорликда „Меррит-Майбач“ трансмиссия ва бошқарув тизимини ишлаб чиқди. Ушбу тизим Нуффиэлд А.16Э1 круизер танк лойиҳаси учун мўлжалланган[3].
1940–1945-йиллар

ккинчи жаҳон уруши даврида Майбач Германия танклари ва ярим ўқли техникаси учун двигателлар ишлаб чиқарди. Бунга Панзер И, ИИ, ИИИ, ИВ ва В каби танклар, шунингдек, Тигер И ва ИИ каби оғир танклар кирган. Бундан ташқари, заводда Сд. Кфз. 251 каби шахсий ташувчи ва Сд. Кфз. 9 каби техникалар учун двигателлар ишлаб чиқарилган. Завод уруш даврида Фриэдричшафен шаҳрида жойлашган бир қанча саноат обектлари қатори нишонга олинган.
Иккинчи Жаҳон урушидан кейин завод баъзи таъмирлаш ишларини бошдан ўтказди. Аммо автомобил ишлаб чиқариш қайта тикланмади ва 20 йил ўтиб, компания МТУ Фриэдричшафен номи билан қайта номланди.
1960-йиллар
1960-йилда Майбач Даимлер-Бенз томонидан сотиб олинди. 1960-йилдан кейин компания асосан Мерcедес автомобилларининг W108 ва W116 моделларининг махсус вариантларини ишлаб чиқди. Бу автомобиллар деярли қўлда йиғилган, аммо Мерcедес белгилари ва серия рақамлари остида чиқарилган эди.
Фриэдричшафенда жойлашган Роллс-Ройcе Поwер Сйстемс АГ компанияси МТУ бренди остида тижорат Майбач дизел двигателларини ишлаб чиқарган.
Манбалар
- ↑ „Wилҳелм Майбач“. Форво, тҳе пронунcиатион диcтионарй. Қаралди: 2012-йил 24-август.
- ↑ Цчампа, Доротҳеэ. „Мерcедес Ревивес Майбач Наме то Чалленге Роллс-Ройcе“. Блоомберг (2014-йил 11-ноябр).
- ↑ Давид Флетчер, Давид Wилей, эт ал., „Wоркшоп Мануал: Тигер Танк Панзеркампфwаген ВИ Аусф. Э (Сд. Кфз. 181)“, Ҳайнес ин cонжунcтион wитҳ Тҳе Танк Мусеум, 2011, п. 19.