Melanion
Меланион (қадимги юнонча: Μελανίων, Μειλανίων) — қадимги юнон мифологиясидаги персонаж. Амфидамантнинг ўғли. Калидон овининг уштирокчиси[1]. Аёллардан қочган ва тоғларда яшаган[2]. Аталанта билан бирга овлаган[3]. Версияга кўра, у Гилей томонидан яраланган[4][5].
Пойга пайтида йўлда учта олма ташлаб[6] Аталантага (унинг амакиваччаси) етиб, унга уйланади. Парфенопейнинг отаси[7] Пелийнинг дафн ўйинлари иштирокчиси, югуришда қатнашган[8]. Айтишларича, Меланион ва Аталанта шерга айланган[9].
Антифаннинг „Меланион“ комедиясининг, шунингдек, Аталанта ҳақидаги бир қатор песаларнинг бош қаҳрамони.
Еврипид ва Феокрит томонидан қабул қилинган бошқа версияга[10] кўра, Аталантанинг эрининг исми Гиппомен[11] бўлган.
У Мегарей[12] ва Меропанинг ўғли бўлиб, Афродитадан Кипрдаги Тамасей ибодатхонасидан учта олтин олма олган (ёки Афродитадан Гесперид олмаларини олган)[13], кейинчалик у хотини билан Кибела ибодатхонасига ётганда шерга айланган[14]. Кибела уларни ўз аравасига қўшади[15].
Манбалар
- ↑ Надпис на килике из Мюнхена // Комментарий Д. О. Торшилова в кн. Гигин. Мифи. СПб, 2000. С.207
- ↑ Аристофан. Лисистрата 786—794
- ↑ Овидий. Наука любви ИИ 185—192
- ↑ Проперсий. Элегии И 1, 9-14
- ↑ Любкер Ф. Аталанта // Реалний словар классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиэвский, М. С. Куторга, Ф. Гелбке, П. В. Никитин, В. А. Канский, пер. А. Д. Вейсман, Ф. Гелбке, Л. А. Георгиэвский, А. И. Давиденков, В. А. Канский, П. В. Никитин, И. А. Смирнов, Э. А. Верт, О. Ю. Клеменчич, Н. В. Рубинский — СПб.: Общэство классической филологии и педагогики, 1885. — С. 174.
- ↑ Гесиод. Перечен женщин, фр.75-76 М.-У.
- ↑ Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека ИИИ 6, 3; 9, 2
- ↑ Павсаний. Описаниэ Эллади В 17, 10
- ↑ Палефат. О невероятном 13
- ↑ Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека ИИИ 9, 2; См. Вергилий. Смес ИХ 25; Клавдиан. Похвала Серене 169; Нонн. Деяния Диониса ХЛВИИИ 181
- ↑ Феокрит. Идиллии ИИИ 40
- ↑ Овидий. Метаморфози Х 605
- ↑ Сервий. Комментарий к „Энеиде“ Вергилия ИИИ 113 // Комментарий Д. О. Торшилова в кн. Гигин. Мифи. СПб, 2000. С.221; Первий Ватиканский мифограф И 39, 2
- ↑ Овидий. Метаморфози Х 575—707; Гигин. Мифи 185
- ↑ Первий Ватиканский мифограф И 39, 3