Нйман 2015-йилда

Мичаэл Лауренcе Нйман, CБЕ (1944-йил 23-мартда туғилган) — инглиз минималист мусиқа бастакори, пианиночи, либреттист, мусиқашунос ва кинорежиссёр, кўплаб филм партитуралари билан танилган (кўплари унинг режиссёр Петер Греэнаwай) билан узоқ давом этган ҳамкорлиги пайтида ёзилган. Унинг мултипликаси билан танилган. Жане Cампионнинг �М2�Тҳе Пиано" асари учун платинали саундтрек албоми. У бир қанча опералар ёзган, жумладан,"Хотини шапка деб адашган одам" ; Хатлар, топишмоқлар ва ёзувлар ; �М9�Шовқинлар, товушлар ва ширин ҳаво�М11� ; �М13�Ғояга қараган�М15� ; �М17�Эркак ва бола: Дада�М19�; �М21�Севги ҳисоби�М23� ва �М25�Спаркиэ: Cаге анд Беёнд�М27�. У олтита концерт, бешта торли квартет ва бошқа кўплаб камера асарларини ёзган. Уларнинг аксарияти Майкл Нйман гуруҳи учун ёзилган. У пианино билан ҳам шуғулланади. Нйман бошқа мусиқа турларидан кўра опера ёзишни афзал кўради[1].

Фаолияти

Нйманнинг айтишича, у ўзининг эстетикасини Мозартнинг Дон Гиованни асаридаги „Мадамина, ил cаталого è қуэсто“ ариясини Жерри Леэ Леwис услубида ўз пианиносида ижро этиш орқали кашф этган. Бу „кейинчалик қилган барча ишларимнинг динамиклиги, артикуляцияси ва текстурасини таъкидлаган“[2]. Кейинчалик бу унинг 1977-йилда „Ин Ре Дон Гиованни“ асари учун асос бўлди.

1969-йилда Нйман Ҳаррисон Биртwистленинг „Гринвуд томонида“ операсининг либреттосини тақдим этди. „Севги севгиси“ қисқа метражли филмига режиссёрлик қилди ("Битлз " гуруҳининг „Сизга керак бўлган ҳамма нарса бу севги“[3] га асосланган ва узунлиги билан бир хил) мусиқа танқиди билан шуғулланишдан олдин, у „минимализм“ атамасини мусиқага биринчи бўлиб, қўллаганлиги эътироф этилган (1968-йилда Тҳе Спеcтатор журналида инглиз бастакори Корнелиус Кардю ҳақидаги мақолада). У Георге Фридериc Ҳанделнинг „ Консерти гросси“, Оп учун кириш сўзларини ёзган. 1976- йилда Жорж Брехтдан интервю олди. Унинг 1976-йилги Деcай Мусиc албоми Бриан Эно томонидан ишлаб чиқарилган.

Унинг филмдаги энг дастлабки ёзувларидан бири Британиянинг „Кеэп Ит Уп Доwнстаирс“(1976-йил) секс комедияси бўлиб, у ўшандан бери кўплаб филмларга муаллифлик қилган, уларнинг аксарияти Европа бадиий филмлари, шу жумладан Петер Греэнеwай режиссёри бўлган бир қанча филмлар. Нйман Греэнаwай филмларидаги ёзувларида тез-тез мусиқий манбаларга мурожаат қилган: Генри Пурсел "Шартувчининг шартномаси" (1982-йил) ва "Ошпаз, ўғри, унинг рафиқаси ва унинг севгилиси" (1989-йил) (шу жумладан " Мемориал " ва „Мисерере парафрази“), Гейнрих Игназ Франс Бибер "Зед & Тwо Ноугҳц" (1985-йил), Волфранг Амадеус Мозарт „ Рақамлар бўйича чўкиш“ (1988-йил) ва Жон Доwланд „ Просперо китоблари“ (1991-йил), асосан режиссёрнинг илтимосига биноан. У Мозартнинг „Хатлар, топишмоқлар ва ёзувлар“ учун мўлжалланган турли матнларига созламалар ёзган. "Мозарт эмас " унинг бир қисми. У,шунингдек, 1996-йилги Энемй Зеро видеоўйинининг саундтреки учун ёзган материалини қайта ишлаган „Кинокамерали одам“ овозсиз филми учун саундтрек ишлаб чиқарди. 1993-йилда Жейн Кемпионнинг мукофотга сазовор бўлган "Пиано�М66� филмига мусиқа ёзганидан кейин Нйманнинг машҳурлиги янада ошди. Албом классик мусиқанинг энг кўп сотилган китобига айланди. У Британия Академияси мукофоти ва Олтин глобусга номзод бўлган.

2009-йил Венеция кинофестивалида Нйман

Унинг Ҳоллйwоодга кириб бориши Гаттака (1997-йил), Равеноус (1999-йил) (мусиқачи Деймон Албарн билан) ва "Ишнинг охири" (1999-йил) бўлган. Гаттаcа энг яхши мусиқа яратгани учун Сатурн мукофотига номзод бўлди.

Нйманнинг бошқа асарлари қаторида сопрано, алто, тенор ва инструментал ансамбл учун „Шовқинлар, товушлар ва ширин ҳаво“ операси (1987-йил) бор. (Нйманнинг „Милан Принcессе де Милан“ балети учун ёзган партитураси асосида); Ариэл Сонгс (1990-йил) сопрано ва гуруҳ учун; МГВ (Мусиқуэ à Гранде Витессе) (1993-йил) гуруҳ ва оркестр учун; Жоҳн Ҳарел ва Жулиан Ллойд Wеббер томонидан ёзилган саксафон, пианино (Тҳе Пиано ёзуви асосида), скрипка, клавесин, тромбон, саксафон ва виолончел учун консертлар;Оливер Сакснинг амалий ишига асосланган "Хотинини шапка деб билган одам" операси (1986-йил); ва бешта торли квартет. 2000-йилда у Виктория Хардининг либреттосида клонлаш мавзусидаги янги операни яратади, бу уларнинг бир пардали „Витал Статистиcс“ операсининг кенгайиши. Қўрғошин, бева санъат банкир, контралто учун ёзилган ва рол биринчи бор Ҳилари Суммерс томонидан яратилган. Унинг энг янги опералари — "Одам ва бола: Дада" (2003-йил) ва "Севги ҳисоблари" (2005-йил), иккаласи ҳам Майкл Хастингснинг либретида, шунингдек, Пат Хатчинс томонидан ёзилган ва тасвирланган китобларга асосланган[4]. Болалар телесериали учун мусиқа басталаган.

Нйманнинг кўплаб асарлари ўзининг Майкл Нйман гуруҳи учун ёзилган,1976-йилда Карло Голдони „Cампиэлло“ асарини ишлаб чиқариш учун ташкил этилган гуруҳ. Дастлаб саксафон каби замонавий асбоблар билан бир қаторда ребеклар ва шавмлар каби эски чолғу асбобларидан ташкил топган бўлиб, иложи борича баланд овозда товушни кучайтирмасдан ишлаб чиқарган бўлса, кейинчалик у торли квартет, учта саксафон, труба, валторнадан иборат. Тўлиқ кучайтирилган қаторга ўтди. Бас тромбон, бас гитара ва пианино. Ушбу қатор турли хил ўзгартирилган ва баъзи асарлар учун кенгайтирилган.

Нйман шунингдек,1974-йилда экспериментал мусиқа бўйича Жоҳн Cагенинг классик бастакорларга таъсирини ўрганувчи "Эхпериментал Мусиc:Cаге анд Беёнд " номли таъсирли китобини нашр этди.

1970-йилларда Нйман Порцмуҳт Синфониа аъзоси бўлган. Ўзини-ўзи таърифлаган дунёдаги энг ёмон оркестри — уларнинг ёзувларида ва концертларида ўйнаган. У Мартин Леwис томонидан ишлаб чиқарилган. 20 та классик, рок классик албомида оркестрнинг "Бридге Овер Троублед Wатер „ ёзувида таниқли пианиночи эди. Унда Синфония 1950-1970- йиллардаги поп ва рок репертуарини ўзига хос талқин қилган. Нйман шунга ўхшаш гуруҳни яратди.Фостернинг ижтимоий оркестри, у Стивен Фостер ишига ихтисослашган. Уларнинг асарларидан бири �М100�Равеноус“ филмида ва филмда ишлатилмаган қўшимча асар саундтрек албомида пайдо бўлди.

Манбалар

  1. ↑ „Мичаэл Нйман – Интервиэw бй Жоҳн Леэман- Деcембер 2005 МусиcWеб-Интернатионал“. Мусиcwеб-интернатионал.cом (2005-йил 7-ноябр). Қаралди: 2014-йил 10-август.
  2. ↑ Андреw Форд. „Жеррй Леэ Леwис Плайс Мозарт.“ Cомпосер то Cомпосер Лондон: Қуартет Боокс, 1993. пп 192-195, п 194
  3. ↑ Пwйлл ап Сиôн Тҳе Мусиc оф Мичаэл Нйман. Бурлингтон, Вермонт: Ашгате Публишинг, 2007. п. 83
  4. ↑ „Мусиc – Соундтраcкс – Титч“. Мичаэл Нйман. 2014-йил 17-майда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2014-йил 10-август.