Michel Valsan
Мичел Валсан (руминча: Миҳаи Вâлсан; 1-феврал 1907, Бреила, Руминия Қироллиги – 25/26-ноябр 1974, Антони, О-де-Сен) уламо ва Парижда шайх Мустафо Абдулазиз номи остида Шазилийя тариқати шайхи эди. Шунингдек, у Руминиялик дипломат ва таржимон бўлиб, сўфийлик назариётчиси Ибн Арабий асарларини таржима қилиш ва шарҳлашга ихтисослашган эди.
Рене Геноннинг издошларидан бўлган Валсан индуизм, даоизм ва исломни „ҳозирги анъанавий дунёнинг учта асосий шакли бўлиб, улар дунёнинг Эътиқоддаги Ҳукмдори уч жиҳатининг акс-садоси сифатида ўрта Шарқ, Узоқ Шарқ ва Яқин Шарқни ифодалайди“, деб ҳисоблаган[1].
Исломий таълимот аниқ равишда барча Илоҳий Пайғамбарлар аслида бир хил хабарни келтирганини ва барча анъаналар моҳиятан битталигини таъкидлайди... Исломий анъана шаклига келсак, у ҳар ҳолда дастлаб ва аслида Олий Ўзлик билан Айният доктринасига таянган[2]..
Валсан исломнинг ботиний таълимотлари, хусусан, Ибн Арабий ва унинг мактаби таълимотларини, ўзи доимо самарали ҳимоя қилиб келган Рене Геноннинг (шайх Абдулваҳид Яҳё) асарлари атрофида шаклланган „анъанавий тадқиқотлар“ доирасига олиб кирди. У дастлаб Фритҳжоф Счуоннинг шогирди бўлса-да, кейинчалик Счуон ва Анъанапарварлар мактабидан узоқлашиб, 1950-йилда ўз мустақиллигини эълон қилган[манба керак].
Валсан 1948-йилдан 1974-йилда вафотигача Этудес Традитионнеллес журналининг директори, муҳаррири ва мунтазам муаллифи бўлиб хизмат қилди. Валсан Париж, Франсияда 63 ёшида вафот этди. Унинг мақолаларидан тузилган тўплам кейинчалик Л’Ислам эт ла Фонcтион де Ренé Гуéнон (Éдитионс де л’Оэувре, Париж) номи билан нашр этилди.