Mirshakar
 | Бу мақолада ички ҳаволалар жуда кам. |
Миршакар (тахаллуси; асл исм-шарифи Миршакаров Мирсаид) — тожик шоири, драмматург. Тожикистон халқ шоири (1962). Тожик адабиётида шеъриятнинг эпик жанрларини ривожлантирган. „Зафар байроғи“ (1934) достонида Вахшдаги қурилишлар акс этган. Халқ афсонаси асосида яратилган „Олтин қишлоқ“ (1942) достони тожик шеъриятининг энг яхши намунасидан бири ҳисобланади. „Нотинч панж“ (1949), „Муҳаббат ва бурч“ (1962) ва бошқа достонларида тожик халқи ҳаётидаги тарихий воқеалар ифодаланган. Миршакар „Олтин қишлоқ“ (1949), „Усмонов фожиаси“ (1975) ва бошқа драммалар, „Илҳом“ шеърий тўплами (1967), „Ёшлик айёми“ (1972) китоби ва бошқа асарлар муаллифи. Миршакар тожик болалар адабиётининг асосчиларидан. „Ишқ устози“ (1945), „Менинг шаҳрим“ (1963) песалари кенг оммалашган. „Олтин қишлоқ“ (1948), „Биз помирданмиз“ (1968) китоблари ўзбек тилида нашр қилинган[1].
| Миршакаров Мирсаид | |
|---|---|
тожикча: Мирсаид Миршакар | |
 | |
;_Flag_of_Tajikistan_(1991%E2%80%931992).svg) | |
|
Мансаб даври 1961-йил 17-август – 1975-йил 3-июл | |
| Ўтмишдоши | Абдувохид Хасанов |
| Вориси | Кандил Жураев |
| Шахсий маълумотлари | |
| Таваллуди |
1912-йил 5-май |
| Вафоти |
1993-йил 1-август Душанбе |
| Дафн қилинган жойи |
Душанбе, Лучоб қабристони Душанбе, Лучоб қабристони |
| Сиёсий партияси | КПСС |
| Таълим | Совет ва партия қурилиши марказий мактабининг курслари |
| Касби | шоир, ёзувчи, драматург, муҳаррир, ссенарийнавис, жамоат ва давлат арбоби |
| Мансублиги | Ишчилар ва деҳқонларнинг Қизил Армияси |
| Қўшин тури | СССР қуруқликдаги кучлари |
| Хизмат йиллари | 1934-1937 |
| Унвони | ўрнатилмаган |
Песалари
Драматург
- „Учител' любви“ (1945)
- „Тошбек и Гулкурбон“ (1946)
- „Ошибка Бобосафара“ (1947)
- „Мой город“ (1952)
- „Трагедия Усманова“ (1957)
- „Ваше счастъе — мое счастъе“ (1966)
- „Школ’ное знамя“ (1969)
- „Дорогой отцов“ (1971)
- „Битва в пустйне“ (1974)
Филмографиялари
Ссенарийчи
- „Дети Памира“ (1963)
- „Разоблачение“ (1968)
- „Вперед, гвардейцй“ (телефил’м, 1971)
- „Краткие встречи на долгой войне“ (1975) Караван счастъя
- „Голоса гор“ (по мотивам одноименной поэмй, 1960)
- „Праздник красного галстука“ (теле док фил’м, 1974)
Документал’нйе фил’мй о зҳизни и творчестве
- „Мирсаид Миршакар“ (1972)
- „Поэт Мирсаид Миршакар“ (1977)
- „Наш Миршакар“ (1983)
Мукофатлари
- Учинчи даражали Сталин мукофоти (1950) — „Олтин қишлоқ“ (1942), „Исёнкор Панж“ (1949) шеърлари учун.
- Тожикистон ССР халқ шоири (1962)
- А. Рудакий Давлат мукофоти (1967)
- Тожикистон ССР Ленин комсомол мукофоти (1972)
- „Тинчлик учун курашчи“ фахрий медали (Совет тинчлик қўмитаси)
- Лениннинг иккита ордени (шу жумладан 1957-йил)[2].
- Октабр инқилоби ордени
- иккита Меҳнат Қизил Байроқ ордени
- иккита „Шон-шараф белгиси“ ордени
- Халқлар дўстлиги ордени
- Тожикистон ССР Олий Кенгаши Президиумининг медаллари ва фахрий ёрлиқлари билан тақдирланган.
Хотира
- Душанбеда М.Миршакар номидаги Давлат Республика болалар кутубхонаси номи берилган (2003)
- „Мирсаид Миршакар“ ҳужжатли филми (1972)[3]
- „Шоир Мирсаид Миршакар“ ҳужжатли телефилми (1977)
- Бизнинг Миршакар ҳужжатли филми (1983)
- Душанбедаги кўчалардан бири Мирсаид Миршакар Тожикистон.ру номи билан аталади
- Роштқал’а туманида шоир номига қишлоқ кенгаши берилган.
Манбалар
- ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил
- ↑ „Указ Президиума Верховного Совета СССР от 24 апреля 1957 года «0 награждении орденами и медалями работников литературы и искусства Таджикской ССР»“. 2022-йил 6-мартда асл нусхадан архивланган. Қаралди: 2022-йил 6-март.
- ↑ „Государственная киностудия «Таджиктелефильм»“. 2016-йил 22-сентябрда асл нусхадан архивланган.
 | Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |
 | Шахсият ҳақидаги уşбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. |