Мирзо Ризо Калҳор (форсча: محمدرضا کلهر‎‎; тах. 1829 – 1892) 19-аср эронлик хаттоти бўлиб, настаълиқ ёзуви техникасини мукаммал эгаллагани билан танилган[1].

Керманшоҳдаги курдларнинг Калҳор қабиласига мансуб бўлган Калҳор дастлаб қабила учун одатий йўлни тутиб, от миниш ва ўқ отишни ўрганди. У болалигидан хаттотликка қизиқа бошлади ва янада чуқурроқ таълим олиш учун қабилани тарк этди[1]. Фаолияти давомида у настаълиқ хаттотлигига бир нечта янгиликлар киритиб, услубнинг ҳам эстетикаси, ҳам механикасини ўзгартирди[1].

Калҳор настаълиқни босма машиналар ва газета литографиясида осон қўллаш мумкин бўлиши учун ўзгартириб, мослаштирди; бу эса ўз навбатида унинг кўчирмаларининг кенг тарқалишига ёрдам берди[1][2]. Шунингдек, у настаълиқни ўқитиш усулларини ишлаб чиқди ҳамда кўпчилик амал қила оладиган аниқ мутаносиблик қоидаларини белгилаб берди[1].

У 65 ёшида Теҳронда вабодан вафот этди; тўққиз нафар фарзанднинг отаси бўлган ва кўплаб хаттотлик шогирдларини тарбиялаган, уларнинг бир нечтаси кейинчалик ўзлари ҳам машҳур бўлиб кетган[1]. У Ḥасанāбāд қабристонига дафн этилган[1].

Манбалар