Миёнчи — ўтмишда ўзаро низолашиб қолган кишилар ўртасига тушиб, яраштириб қўювчи шахс. М., кўпинча, нуфузли дин арбобларидан бўлган. Мае., 1485-йил темурийлардан Султон Аҳмад (Самарқанд ҳокими) ва Умар-шайх (Бобурнинг отаси — Фарғона ҳокими) Тошкент ва Шоҳрухияни талашиб уруш бошлаганларида, Хожа Убайдулло Аҳрор улар ўртасида М. бўлган. Фиқҳ (диний ҳуқуқ) илмида "миёнча шариат" лавозими (холис судя) ҳам бўлган.[1]

Манбалар

  1. ↑ ЎзМЕ. Биринчи жилд. Тошкент, 2000-йил