Муҳаллабийлар (арабча: المهلبيون‎‎) ёки Муҳаллабийлар сулоласи — араблардан оилаларидан бири. Умавийлар халифалигининг ўрталарида нуфуз қозонган ва илк Аббосийлар даврида энг юксак мавқега эришган, бу даврда оила аъзолари Басра ва Ифриқияни бошқарган.

Муҳаллабийлар сулоласи
المهلبيون
Парент фамилй Азд[2]
Мамлакат

Умавийлар халифалиги ва Аббосийлар халифалиги

Келиб чиқиши жойи Дибба, Арабистон[1]
Ташкил этилган 698
асосчиси Ал-Муҳаллаб ибн Абу Суфра
Депозит 812

Оиланинг юксалишига асос солганлар ал-Муҳаллаб ибн Аби Суфра (тахминан 632 — 702) ва унинг ўғли Язид ибн ал-Муҳаллаб (672–720) бўлиб, у Хуросон ва Ироқ ҳокими эди ҳамда 720-йилда Басрада умавийларга қарши муваффақияциз қўзғолонга бошчилик қилган. Унинг мағлубияти ва ўлимига қарамай, оила Басрадаги ўз таянч ҳудудида таъсирли бўлиб қолган ва Аббосийлар инқилоби пайтида уларни қўллаб-қувватлаш учун бош кўтарган. Муҳаллабийларнинг бир қисми Муҳаммад ан-Нафс аз-Закийя бошчилигидаги муваффақияциз алийлар қўзғолонини қўллаб-қувватлаганига қарамай, янги аббосийлар тузуми уларнинг ёрдамини Басра ва Аҳвоз ҳокимликлари билан, энг аввало эса Ифриқияда мукофотлади; у ерда оила 768-йилдан 795-йилгача узлуксиз равишда кетма-кет ҳукмронлик қилди. Уларнинг ҳукмронлиги остидаги Ифриқия фаровонлик даврини бошдан кечирди; энг аввало, суғориш тизимларининг кенгайтирилиши ҳисобига деҳқончилик қайта жонланди. Ифриқиядаги Муҳаллабийлар катта даражада мухториятга эга бўлиб, барбарлар қўзғолонлари шароитида араблар ҳукмронлигини сақлаб қолишга муваффақ бўлдилар. Бироқ улар Марокашда араб Идрисийлари ва Жазоирнинг марказий қисмида форс Рустамийлар қиролликларининг шаклланишига тўсқинлик қила олмадилар.

Оила Тўртинчи Фитна даврида ва ундан кейин ҳокимиятдан тушди: бу пайтда анъанавий араб оилалари халифа ал-Маъмуннинг туркий ва эроний саркардалари томонидан тобора кўпроқ четга сурила бошлади. Шундан кейин нуфузга эришган оила аъзоларидан бири Абу Муҳаммад ал-Ҳасан ал-Муҳаллабий бўлиб, у Х асрдаги Бувайҳийлар амири Муизз уд-Давланинг лаёқатли вазири эди.

Адабиётлар

Манбалар

  1. ↑ Wеллҳаусен 1927, п. 404, ноте 1.
  2. ↑ Cроне 1993, п. 357.

Ҳаволалар