Абу Бакр Муҳаммад ибн Али Санҳожий ал-Байзақ (араб. أبو بكر محمد بن علي الصنهاجي البيذق) (1164 йилдан кейин вафот этган)марокашлик тарихчи, асосан, Ибн Тумартнинг ҳамроҳи ва йилномачиси сифатида танилган. “Байзақ” (пиён) унинг лақаби бўлган, чунки у кичкина эди. У барбарларнинг Синҳожа қабиласидан эди[1].

Асосий асари -“ал-Муқтабас мин китобил-ансоб фи ма’рифатил-ас’ҳоб” (тахминан 1150-йилларда ёзилган). Бу даврдаги энг муҳим манба. Классик араб тилида ёзилган асарда барбар сўзлари, исмлари ва мақоллари ҳам қўлланилган ва бу ўрта аср барбар тили ни ўрганувчи олимлар учун муҳим манба бўлиб хизмат қилади[2].

Манбалар

  1. ↑ Ал-Байдҳақ (Абû Бакр ибн 'Алî ал-Синҳâджî), Ҳистоире дес Алмоҳадес, техте эт традуcтион É. Лéви-Провенçал, « Доcуменц инéдиц д'ҳистоире алмоҳаде », Парис, Геутҳнер, 1928, инcлудес Китаб ал-Муwаҳиддин, и.э. тҳе чрониcлес оф тҳе Алмоҳадс, леттерс анд сермонс бй Ибн Тумарт анд Абд ал-Мумин анд Ибн Тумарт'с биограпҳй фром тҳе фирст персон перспеcтиве оф ал-Байдҳақ. Акҳбāр ал-Маҳдī Ибн Тūмарт wа-бидāят даwлат ал
  2. ↑ Акҳбāр ал-Маҳдī Ибн Тūмарт wа-бидāят даwлат ал-Муwаḥḥидīн (ор. техт ин Арабиc) эд. Ал-Рибā, 1971