Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Самарқандий (арабча: محمد بن عبد الرحمن سمرقندي — Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Самарқандий — Тўлиқ исми: Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн Муҳаммад ибн Муҳаммад Самарқандий Синжорий Ҳанафий (675-721/1276-1321)) — Фиқҳ илми назариётчиси ва мазҳаблар илми билимдони.

Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Самарқандий
Шахсий маълумотлар
Таваллуди 675/1276-йил
Вафоти 721/1321-йил
Дини Ислом
Танилган соҳаси Фиқҳ илми назариётчиси, мазҳаблар илми билимдони

Ҳаёти

Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Самарқандий Самарқандлик усулчи фақиҳ бўлган. Самарқанд ёки Синжорда туғулган Мординда яшаб, фатво ва дарс берган, ўша ерда вафот этган. Муҳаммад ибн Абдурраҳмон Самарқандийнинг „Умдату-т-толиб ли маърифати-л-мазоҳиб“ („Толибнинг мазҳабларни билишдаги таянчи“) асари бўлган. Асарда аҳли сунна ва шиа ўртасидаги уламоларнинг ихтилофлари баён этилган.[1]

Асарлари

“Умдату-т-толиб ли ма’ри-фати-л-мазоҳиб”

Манбалар

  1. ↑ Ўрта аср шарқ алломалари ва мутафаккирларининг тарихий-фалсафий мероси энсиклопедияси. — Самарқанд. Имом Бухорий халқаро маркази, 2016. — Б. 569.